Kościół Wcielenia w Wolkenbad (Katedra Kościoła Ewangelicznego w Edelweiss)

[Targersdorf Borisz]

I ja tam byłem,
W ostatniej ławce, za filarem,
Tak jakoś wyszło, że drzemałem.

[Heinz-Werner Grüner]

I ja tam byłem,
W ostatniej ławce, za filarem,
Tak jakoś wyszło, że drzemałem.

Na zdjęciu tego nie widać, ale sam oberhaupt miał zapałki w oczach... Jakiś taki śpiący.

[Krzysztof Windsor]

No co wy, że tak nudno?

[Targersdorf Borisz]

No co wy, że tak nudno?

Ależ skąd!
Eminencji, to była piękna uroczystość, tylko , że ja mam pewien ...... defekt.
Obojętnie jaka pora dnia, rano, południe, wieczór, jak biorę udział w nabożeństwach to zawsze dopadnie mnie drzemka.

skrzypnęły kolana jak nie naoliwione zawiasy i czujący skruchę hrabia dopadł do biskupiego pierścienia

[Targersdorf Borisz]

No co wy, że tak nudno?

Jak mój przedmówca napomknął, w pewnym wieku trzeba odsypiać gdzie się da...

A tak poważnie to wracaliśmy z Hrabią z "dancingu" dla weteranów wojny napoleońskiej z 1815 roku, a, źe oboje jesteśmy królami parkietu...

[Targersdorf Borisz]

No co wy, że tak nudno?

Jak mój przedmówca napomknął, w pewnym wieku trzeba odsypiać gdzie się da...

A tak poważnie to wracaliśmy z Hrabią z "dancingu" dla weteranów wojny napoleońskiej z 1815 roku, a, źe oboje jesteśmy królami parkietu...

Ah, no to jest usprawiedliwienie

[Heinz-Werner Grüner]

No co wy, że tak nudno?

Jak mój przedmówca napomknął, w pewnym wieku trzeba odsypiać gdzie się da...

A tak poważnie to wracaliśmy z Hrabią z "dancingu" dla weteranów wojny napoleońskiej z 1815 roku, a, źe oboje jesteśmy królami parkietu...

Ah, no to jest usprawiedliwienie

Oczywiście. My zawsze usprawiedliwieni. No, ale żeby nie było, że tylko żartujemy. Dziękuję w imieniu wiernych.

[Roman Schädel]

Zesłanie Ducha Świętego w Edelweiss

8 czerwca 2025 r.

Dzwon zabił trzy razy. Do Kościoła Wcielenia weszła procesja, którą otwierał akolita z krzyżem. Za nim szedł diakon ze Świętą Księgą Ewangelii, a następnie biskup Roman Schadel, błogosławiąc lud. Wierni, zgromadzeni licznie, trzymają w rękach małe gałązki lipy i bukszpanu, które będą poświęcone. Wszyscy śpiewali hymn "O ogniu życia, Duchu Święty". Na początku liturgii biskup przeżegnał się i ogłosił:

Dziś świętujemy dzień, gdy Pan posłał Ducha swego, by Kościół żył w mocy i w prawdzie. Niech Duch Boży odnowi także dziś nasze serca i nasze wspólnoty.

Następnie odmówił modlitwę:

Duchu Ojca i Syna, Ty tchniesz życie w martwe prochy, Ty rozpalasz to, co zimne, Ty jednoczysz rozproszone. Tchnij i dziś na nas Twój ogień, abyśmy nowi wyszli stąd, jako świadkowie Słowa Wcielonego!

Poźniej miało miejsce proklamowanie Pisma Świętego i krótkie kazanie biskupa, w którym mówił on o nowym posłaniu Kościoła w mocy Ducha i o świętości codziennego życia. Po kazaniu wierni podnieśli gałązki do góry, a biskup poświęcił je słowami:

Niech te znaki życia przypominają nam, że w Chrystusie wszystko staje się nowe. Niech Duch Święty tchnie przez nie w nasze domy, nasze relacje i nasze prace

Dalej nastąpiła Wieczerza Pańska, liczny udział wiernych w Komunii, błogosławieństwo biskupa i rozesłanie ludu. Celebra była bardzo uroczysta, a Edlowie poczuli się pokrzepieni duchowo.

[Juan de la Cerda]

II Niedziela po Zesłaniu Ducha Świętego w Edelweiss

22 czerwca 2025 r.

Niedzielny poranek w Edelweiss przyniósł chłodne powietrze i złote światło, które leniwie wlewało się przez witraże gotyckiego Kościoła Wcielenia w Wolkenbad. Zgromadzeni wierni zajmowali miejsca w drewnianych ławach, a w świątyni panowała cisza pełna skupienia i duchowego oczekiwania. Dzwony biły powoli, wzywając do modlitwy.

Przed ołtarzem stanął biskup Roman Schädel, odziany w zielony ornat i mitrę ozdobioną złotym krzyżem – barwy liturgiczne tego okresu symbolizujące życie, wzrost i nadzieję. Jego postać, dostojna i skupiona, dominowała przestrzeń prezbiterium, ale zarazem niosła pokój.

Liturgia rozpoczęła się śpiewem introitusu: *"Z pokoleń w pokolenia miłosierdzie Jego!"*, prowadzonym przez chór parafialny. Po kolekcie i czytaniach, biskup wstąpił na ambonę, aby wygłosić kazanie, oparte na słowach z Ewangelii Łukasza 14,16–24 – przypowieści o wielkiej uczcie. Mówił o Bożym zaproszeniu, które wciąż rozbrzmiewa, mimo ludzkiej obojętności. Jego słowa były proste, a jednocześnie przeniknięte pasją pasterza zatroskanego o każdą duszę. Wspomniał także o odpowiedzialności Kościoła – by nieść Dobrą Nowinę na peryferie życia, do tych, którzy sami by nie przyszli.

Po kazaniu nastała modlitwa wiernych, wypowiadana wspólnie, przeplatana milczeniem i dźwiękiem organów. W końcu nadszedł czas Wieczerzy Pańskiej – wierni przystępowali z czcią, w dwóch rzędach, przyjmując chleb i wino z rąk biskupa i diakonów.

Na zakończenie biskup pobłogosławił zgromadzonych, unosząc dłonie wysoko:
*„Niech pokój Boży, który przewyższa wszelki rozum, strzeże waszych serc i myśli w Chrystusie Jezusie.”*

Wierni opuszczali świątynię w milczeniu, wielu zatrzymując się jeszcze na chwilę pod witrażem św. Pawła – by podziękować, by pomyśleć, by zanurzyć się na moment w tej ciszy, która mówiła więcej niż słowa.

[Juan de la Cerda]

Przepiękne nabożeństwo, będziemy musieli kiedyś zorganizować jakiąś ekumeniczną liturgię
W moim guście, uwielbiam przepiękne chóralne uroczystości
https://forum.skarland.eu/viewtopic.php ... 615#p12615