Poleje się pot! - Mityng Charytatywny

[Isabella M. Neumann-Swann]

Mityng Charytatywny z okazji Dni Wolkenbad – gdzie pot leje się w słusznej sprawie!

Uwaga, uwaga! Nadciąga wydarzenie, na którym można się zmęczyć… ale tylko dla dobra innych (więc się opłaca ). Zapraszamy na Mityng Charytatywny z okazji Dni Wolkenbad – jedyne takie miejsce, gdzie sport spotyka się z dobrym sercem, a śmiech z lekką zadyszką!

Co na Was czeka?
Biegi, skoki, rzuty i inne aktywności, które przypomną Wam, że mięśnie jednak istnieją
Konkurencje dla każdego – zarówno dla przyszłych olimpijczyków, jak i tych, którzy przyszli „tylko popatrzeć” (ale i tak damy Wam coś do zrobienia)
Coś słodkiego na osłodę wysiłku – bo przecież kalorie się nie liczą, gdy robimy coś dobrego!

A teraz najważniejsze: to wszystko robimy dla szczytnego celu! Każdy krok, każdy śmiech i każda kropla potu pomagają tym, którzy tego najbardziej potrzebują. Można więc powiedzieć, że to jedyny moment, kiedy zmęczenie naprawdę daje satysfakcję (i to podwójną!).

Nie musisz być w formie – wystarczy, że masz dobre chęci i dosłownie 2 minut dziennie. Wystarczy, że wystartujesz każdego dnia chociaż raz. Nie liczy się wynik, liczy się obecność!

Przyjdź, pobiegaj, pośmiej się i pomóż Bo razem naprawdę możemy więcej (i szybciej… przynajmniej do stoiska z jedzeniem).

Do zobaczenia na Dniach Wolkenbad – będzie się działo!

Plan Dyscyplin:
27/04 - Skok w dal
28/04 - Rzut oszczepem
29/04 - Rzut kulą
30/04 - Trójskok
1/05 - 110m przez płotki
2-3/05 - Bieg na 100m

Całość odbywa się na platformie aplikacji -> AthleticsMania

Jak zawsze, ja jako organizator zobowiązuje się za każdego uczestnika uiścić skromną kwotę na rzecz Chorych dzieci z Fundacji Krwinka. Dlatego zapraszam do udziału. Jak pisałam nie liczy się wynik a obecność na wydarzeniu!
W podziękowaniu będzie dla każdego, kto weźmie udział dyplom oraz medal okolicznościowy.

[Heinz-Werner Grüner]

[Fatima Popow-Chojnacka]

[Isabella M. Neumann-Swann]

Na Stadionie w Wolkenbad zapadł ten szczególny moment, kiedy wszyscy wiedzą, że zbliża się coś wielkiego. Ostatnia część mityngu. Ostatnia dawka emocji. I konkurencja, która nie wybacza absolutnie niczego – 100 metrów.

To tutaj wszystko sprowadza się do kilku sekund. Kilku kroków. Jednego idealnego startu. Zawodnicy ustawiają się przy blokach startowych, a napięcie na stadionie rośnie z każdą chwilą. Nawet publiczność jakby oddychała ciszej, czekając na ten jeden sygnał.

Spiker obniża głos:
– Proszę państwa… oto królewska konkurencja lekkoatletyki.

Nie ma miejsca na poprawki. Nie ma drugiej próby. Jeśli mrugniesz – możesz przegapić połowę biegu.

Na rozgrzewce widać skupienie absolutne. Żadnych żartów, żadnych przypadków. Tu każdy wie, że liczy się wszystko: reakcja na strzał, pierwszy krok, rytm biegu i odwaga, żeby przyspieszyć jeszcze wtedy, gdy wydaje się, że szybciej już się nie da.

Publiczność wstaje. Serce stadionu bije szybciej.

Bo za chwilę wydarzy się coś, co trwa kilka sekund…
ale zapamiętuje się na długo.

Gotowi.
Na miejsca.
Cisza.

Wczoraj udział wzięło 3 osoby, za co serdecznie dziękuję!

[Heinz-Werner Grüner]

[Leszek Ebe-Grüner]

[Heinz-Werner Grüner]

Na razie mój wynik to jakbym biegał bez butów, ale no co zrobić. Dzień nie leży na bicie rekordów.

[Fatima Popow-Chojnacka]

Ostatni dzień mityngu na Stadionie miał w sobie wszystko: emocje, napięcie i tę specyficzną świadomość, że za chwilę wszystko się skończy. Trybuny były wypełnione do ostatniego miejsca, a publiczność – już lekko zmęczona kilkoma dniami rywalizacji – nagle odzyskała energię. Bo na koniec zaplanowano coś, co nie potrzebuje długiego wprowadzenia - bieg na 100 metrów.

Zawodnicy ustawili się w blokach startowych. Cisza była niemal nienaturalna – jakby cały stadion wstrzymał oddech jednocześnie. Nawet ci, którzy przez ostatnie dni żartowali i komentowali każdy szczegół, teraz milczeli.

Strzał startera. Eksplozja.

Pierwsze metry to walka o rytm. Każdy krok musi być idealny, każdy ruch dopracowany do granic możliwości. Po 30 metrach widać już pierwsze różnice – ktoś wychodzi minimalnie do przodu, ktoś próbuje nadrobić.

Po 60 metrach wszystko przyspiesza jeszcze bardziej, choć wydaje się to niemożliwe. Zawodnicy są już na granicy swoich możliwości, a trybuny zamieniają się w jedną wielką falę dźwięku.

Ostatnie 20 metrów. Tu nie ma taktyki. Tu jest tylko czysta szybkość i determinacja.

Na linii mety – ułamki sekund. Ktoś rzuca się do przodu, ktoś inny walczy do ostatniego kroku, ktoś jeszcze próbuje „wyciągnąć” ten jeden centymetr więcej.

Meta. Najpierw cisza. Potem wybuch.

Publiczność reaguje jednocześnie – brawa, okrzyki, niedowierzanie. Zawodnicy łapią oddech, patrzą na tablicę wyników, a na ich twarzach widać wszystko: radość, ulgę, czasem rozczarowanie.

To był finał godny całego mityngu.

Kilka sekund biegu podsumowało dni rywalizacji, śmiechu, pecha, perfekcji i niespodzianek. A stadion Wolkenbad jeszcze długo po ostatnim biegu tętnił emocjami – jakby nie chciał dopuścić do tego, że to już koniec.