Ognisko pełne smaków...

[Ignats ik Ruth]

Zbliżał się 15-sty październik, lekki chłód za oknami wugrzanych chat edelwajskiej spoleczności. Kto by się tym jednak przejmował. Herr Kućka już rozpalił ognisko pełne smaków... To juz trzeci raz kiedy oficjalnie zbieramy się wśród rozpalonych przez niego płomieni.
Człowiek ów lubi to robić, przy tym pufając fajką. Nie ona go jednak zacznie rozgrzewać a Wy, społeczność, która przybyła i jeszcze tłumnie przybędzie na Edelweiss Oktoberbert anno domini 1922.



Zaczynamy zabawę i liczę na to, że ta zabawa potrwa, jak mawia klasyk, "do końca świata i jeden dzień dłużej"!

[Joachim Cargalho]

Tym razem, tradycyjnie, każdy powinien dołożyć od siebie do ognia, by jeszcze bardziej rozniecić pragnienie poznania smaków wszelkiego piwa dostępnego podczas festiwalu.

Pragnienie, którego nie da się ugasić!

[Heinz-Werner Grüner]

Tym razem, tradycyjnie, każdy powinien dołożyć od siebie do ognia, by jeszcze bardziej rozniecić pragnienie poznania smaków wszelkiego piwa dostępnego podczas festiwalu.

Pragnienie, którego nie da się ugasić!

W takim razie gdzie kawałek drewna od Szanownego Faktotum?

[Joachim Cargalho]

Moje pragnienie na razie jest tak wielkie, że nie potrzebuję dopalacza. Ale nie bój żaby, Oberhauptcie!

[Ignats ik Ruth]

Nastał już 15-sty października, ale zgromadzone tłumy tylko na to czekały. Nie było zatem inengo wyjścia. Oberhaupt rozpoczął Oktoberfest głośnym: "BAWMY SIĘ!" i zaksał rękawy by tylko "rozdziewiczyć" pierwszą z beczek przeznaczonych do spożycia.

[Anastasia Windsachen]

Do kufli, kieliszków i kiełbachy! Naprzód!

[Anastasia Windsachen]

Do kufli, kieliszków i kiełbachy! Naprzód!

Jak w wojsku! Do hymnu na baczność, do piwa - do dna!

[Ignats ik Ruth]

Do kufli, kieliszków i kiełbachy! Naprzód!

Diuk słyszał te rubaszne okrzyki na opustoszałej ścieżce leśnej. Z tęsknotą pomyślał, że on to może co najwyżej postanowić: „kiełbacha naprzód i golimy Freier-ów”. Zwiesił głowę i ruszył żwawszym krokiem w góry.

[Heinz-Werner Grüner]

Do kufli, kieliszków i kiełbachy! Naprzód!

Diuk słyszał te rubaszne okrzyki na opustoszałej ścieżce leśnej. Z tęsknotą pomyślał, że on to może co najwyżej postanowić: „kiełbacha naprzód i golimy Freier-ów”. Zwiesił głowę i ruszył żwawszym krokiem w góry.

Tą głowę zwiesił zanim pomyślał o kiełbasce, czy po?

[Ignats ik Ruth]

Tą głowę zwiesił zanim pomyślał o kiełbasce, czy po?

Nie no, po — przez świadomość, że go może minąć.