Joahim von Ribertrop pisze: ↑14 października 2022, 23:35 A poza tym to Hasła Są Dla Mięczaków!

Jak to w Akademii...

Oddając się w objęcia Morfeusza diuk bez Altborka kazał się szoferowi budzić tuż przed północą i tak też został obudzony. Szybko przemył twarz i przebrał garnitur z ciemnoszarej wełny w tenis, w którym tak wygodnie mu się spało, a wcześniej — stresowało na pokładzie samolotu. Zamieniwszy garnitur na...

Anastasia Windsachen pisze: ↑15 października 2022, 00:09 Do kufli, kieliszków i kiełbachy! Naprzód!

Diuk słyszał te rubaszne okrzyki na opustoszałej ścieżce leśnej. Z tęsknotą pomyślał, że on to może co najwyżej postanowić: „kiełbacha naprzód i golimy Freier-ów”. Zwiesił głowę i ruszył żwawszym krokiem w góry.

Heinz-Werner Grüner pisze: ↑15 października 2022, 00:25 U nas bilokacja jest możliwa!

Ja tego nigdy nie lubiłem w mikro, więc staram się jej nie uprawiać. ;P

Eh... krzaki to dobre do sraki. Wprawdzie słyszał gdzieś z oddali, zza krzaków, głos Joachim Cargalho dokazującego z pastereczkami, ale postanowił się już nie wygłupiać i obrać alternatywną drogą. Skierował się ku ścieżce nieco odchodzącej w prawo (N2), tam dojrzał jednak Joahim von Ribertrop a. Pos...

— Cały dzień, a nawet nie przedostałem się w wyższe partie gór. Co za dramat — pomyślał diuk i poddał się niosącej go fali błota, zdając się na własną zręczność (wybieram rozwiązanie C).

Minęła doba, diuk cały uj...ny, a prawie wyszedł był z lasu do dolinki sąsiadującej z ta, z której startował. Był już nieźle wkurzony, marzyła mu się kiełbasa przy ognisku i stare, półroczne, marcowe piwko. No nic to. Podniósł jakiś kostur, zdjął koszulę i związał końce jej rękawów na końcach kija. ...

Jakimś cudem wycieńczony idiotycznymi przygodami z błotem, przez które czuł się głupio we własnych oczach, diuk przedostał się do doliny sąsiadującej z tą, w której zaczął marszrutę. Wyszedłszy z gęstwiny znalazł na jakimś niezbyt szerokim, ale do twardości wydeptanym trakcie, który przypomniał niec...

Podziwiał przez chwilę ludowe wzory na jej kiecce, szybko jednak ruszył dalej. Napotkał owieczkę, prawdopodobnie zbiegłą dziewczynie, z którą przed chwilą rozmawiał. Chybcikiem-szybcikiem wytarł w jej przemiękką wełnę resztki błota z rąk i twarzy. Z teraz już doskonałym humorem dziarskim krokiem pod...

W miejscu, w którym się teraz znalazł, szlak wiódł nieco w dół, co — rzecz jasna — powinno ułatwiać wędrówkę. Problem w tym, że diuk wolał jednak wchodzić i wspinać się niż schodzić. To obciążało kolana... Zresztą, utraconą teraz wysokość i tak trzeba będzie odzyskać... Humor poprawił mu się nieco, ...