Opowiadania wszelakie

[Anastasia Windsachen]

Zagubiona

Las szumiał tak samo jak kiedyś, ale ona słyszała w tym szumie coś obcego. Stała na skraju polany, gdzie jeszcze pięć lat temu stała jej mała chatka – teraz zostały po niej tylko przegniłe belki i zarośnięty mchem fundament. Kiedyś znała każde drzewo, każdą ścieżkę, każdy zakręt strumienia. Teraz wszystko wydawało się inne.

Teraz stała na swojej dawnej polanie i czuła się jak intruz. Kiedyś biegała boso, czując każdy kamień i korzeń pod stopami. Teraz bała się zdjąć buty.

Sarna wyszła na polanę, spojrzała na nią i zatrzymała się w pół kroku. Dziewczyna pamiętała, jak kiedyś zwierzęta się jej nie bały – była częścią lasu, jednym z jego dzieci. Teraz sarna prychnęła nerwowo i odbiegła w gęstwinę.

Przepraszam, szepnęła do lasu, choć nie wiedziała dokładnie za co przeprasza.

Las szumiał tak samo jak kiedyś, ale ona słyszała w tym szumie coś obcego.

[Sophie]

Niepewna

Po raz kolejny przeczytała ostatni list od Nieznajomej. Znała już na pamięć każde słowo, każdy zakręt jej pochyłego pisma. Leżąc na łóżku, trzymała kartkę nad głową, obserwując, jak światło przebija się przez papier, tworząc mozaikę cieni.

Dzisiaj oglądałam zachód słońca, pisała Nieznajoma, i pomyślałam, że chciałabym móc narysować Ci jego kolory. Ale może lepiej, że nie potrafię – możesz wyobrazić sobie własne odcienie, stworzyć własną wersję tego nieba.

Siedząc w swoim małym pokoju, próbowała wyobrazić sobie osobę po drugiej stronie tych listów. Znała tylko kilka szczegółów – że maluje, że wstaje wcześnie rano, że jej włosy są ciemne i proste. Te fragmenty układały się w obraz, ale pozostawał on niewyraźny, jak fotografia zrobiona przez zaparowaną szybę.

Pierwsze listy były jak taniec ze zawiązanymi oczami – ostrożne kroki. Pytania o ulubione książki, filmy, miejsca. Z czasem słowa zaczęły płynąć swobodniej, jak strumień znajdujący własną drogę między kamieniami. Pisały o snach, o lękach schowanych w szufladach, o pragnieniach, których nie wyznały nawet najbliższym przyjaciołom.

W odpowiedzi na opowieści o malarstwie wysyłała wiersze. Najpierw cudze – bezpieczne w swojej zapożyczonej formie. Potem własne, pisane późnymi wieczorami, gdy świat zwalniał na tyle, by mogła usłyszeć własne myśli. Łapała się na tym, że każde słowo wybierała myśląc o tej jednej czytelniczce, o jej oczach śledzących wersy.

Twoje słowa, napisała Nieznajoma w ostatnim liście, czasem wydają się być bliżej niż moje własne myśli.

Wstała od biurka i podeszła do okna. Na parapecie stał stos listów – chronologicznie ułożona historia ich korespondencji. Każda koperta nosiła ślady wielokrotnego użytkowania, każda strona była jak mapa prowadząca do miejsc, których istnienia wcześniej nie podejrzewała.

Wzięła czysty papier. Pierwszy akapit zawsze był najtrudniejszy. Co napisać? Jak ubrać w słowa to dziwne uczucie, gdy widzi coś pięknego i pierwszą myślą jest muszę jej o tym opowiedzieć? Jak opisać to ciepło w piersi, gdy czyta jej listy, to uczucie jednocześnie znajome i zupełnie nowe?

[Femme Mystere]

Pięknie, Sophie, moglibyśmy wrzucać na wattpada

[Sophie]

Pięknie, Sophie, moglibyśmy wrzucać na wattpada

Można, jak najbardziej.

[Sophie]

Bezradna

Wieczór powoli pochłaniał ulicę, skrywając ludzkie małości w cieniu bladych latarń. Dziewczyna siedziała nieruchomo, ukryta w mroku, zbyt nieśmiała, aby przerwać milczącą obserwację. Jej wzrok był jak ostry nóż, który bez słowa rozcinał kolejne sceny miejskiego spektaklu.

Widziała mężczyznę. Drogi garnitur opinał jego sylwetkę, skrojoną z zimnej, bezwzględnej elegancji. Szedł szybkim, nerwowym krokiem, teczka uderzała rytmicznie o jego kolano, wybijając ponury marsz egoizmu. Co chwila bezwiednie odpychał innych, ledwie muśnięciem, ale każdy ruch był naznaczony nieukrywaną pogardą. Nawet nie zaszczycił nikogo przeprosinami.

Widziała kobietę z wózkiem. Dziecko w środku drżało, coraz głośniej wydzielając desperackie jęki płaczu. Matka nawet nie drgnęła – jej głos, ostry jak brzytwa, rozciął powietrze: Ucisz się! Słowa rozerwały ciszę, echem odbijając się od obojętnych murów. Nikt nawet nie podniósł wzroku.

Widziała chłopca. Jego kroki znaczone były beztroskością dziecka i okrucieństwem, które już kiełkowało. Kamień tańczył przed nim, przypadkowy towarzysz samotnego spaceru. Gdy w oddali dostrzegł bezdomnego skulonego przy zniszczonej ścianie, kopnięcie stało się mocniejsze, celniejsze. Kamień jak pocisk przeleciał, drapiąc starą, wyblakłą kurtkę biedaka. Nikt nie zauważył.

Widziała staruszkę. Jej słabe nogi, wsparte wyschniętą laską, ledwo unosiły się ponad brudny chodnik. Uszczypliwe uwagi siekły powietrze jak grudki błota: Ktoż to widział, chodzić w takich ciuchach!, Ktoż to widział tak się zachowywać!. Krytykowała wszystkich, wszystko – jej język był jak jadowity bat. Nikt jednak nie przyjmował do wiadomości jej słów.

Dziewczyna nadal tkwiła w swoim ukryciu. Łzy spływały po jej twarzy wolno, bezgłośnie – niczym smugi deszczu po zimnej szybie. W jej oczach rodziło się pytanie, które zdawało się być ciężarem większym niż cała ulica: Dlaczego ludzie są tacy okrutni i obojętni?

[Heinz-Werner Grüner]

Kurde, trochę depresyjna tematyka, jak dla mnie, przy tym mega depresyjnym listopadzie (powód realowy), ale pióro całkiem przyjemne!

[Sophie]

Kurde, trochę depresyjna tematyka, jak dla mnie, przy tym mega depresyjnym listopadzie (powód realowy), ale pióro całkiem przyjemne!

Nie chce zniechęcać, ale kolejne opowiadania mogą być tak samo lub bardziej depresyjne.

[Heinz-Werner Grüner]

No klimat mają, ale akurat listopad to mój miesiąc depresji.

[Sophie]

Znudzona

W kółko to samo. Życie, które miało przypominać rwącą rzekę, zamieniło się w bezustanną karuzelę powtarzalnych zdarzeń. Każdy dzień był jak wyblakła kopia poprzedniego - te same twarze, te same gesty, te same rozmowy, które mogła przewidzieć, zanim jeszcze zostałyby wypowiedziane.

Siedziała w swoim mieszkaniu, wpatrzona w okno, gdzie świat za szybą wydawał się być jedynie bladą projekcją rzeczywistości. Monotonia wsiąkała w jej skórę jak wilgoć, paraliżując pragnienia i nadzieję. Podstawowe czynności - poranna kawa, której smak zatarł się już dawno, mechaniczny spacer wieczorem, rutynowe spotkania - stały się pustymi rytuałami pozbawionymi znaczenia.

Mogła z przerażającą dokładnością przewidzieć każdą rozmowę. Ludzie wokół niej byli jak nakręcane zabawki, poruszające się według z góry ustalonego scenariusza. Ich słowa, gesty, reakcje - wszystko było boleśnie przewidywalne. Czuła się jak reżyser spektaklu, który od lat ogląda ten sam, nudny spektakl.

Świat utracił dla niej treść. Jakby ktoś wymazał kolory, dźwięki, emocje, pozostawiając jedynie szary, bezbarwny szkielet egzystencji. Pozostawało jej tylko kręcenie się w kółko na tej karuzeli życia, próbując nie wypaść z niej w trakcie kolejnego, nudnego obiegu.

I wtedy pojawił się Nieznajomy.

Nie od razu mu zaufała. Jego nagłe wtargnięcie w jej monotonną rzeczywistość początkowo odebrała jak kolejną próbę zakłócenia ustalonego porządku. Ale był w nim ruch, energia, która powoli rozsadzała skorupę jej zobojętnienia.

Mówił inaczej niż inni - jakby każde zdanie było odkryciem, a nie wyświechtaną formułką. Jego głos miał w sobie metaliczną nutę nieoczekiwaności, która sprawiała, że po raz pierwszy od długiego czasu czuła, że coś może się zmienić. Nie wiedziała jeszcze co, ale samo przeczucie zmiany działało jak zastrzyk adrenaliny w jej znieruchomiałe życie.

W jego oczach dostrzegła coś, czego nie widziała od lat - prawdziwą ciekawość świata. Nie cyniczny dystans, nie wypalenie, ale autentyczne pragnienie poznawania, odkrywania, doświadczania. I choć początkowo się broniła, wiedziała już, że to spotkanie może być początkiem czegoś zupełnie innego.

[Femme Mystere]

Muszę odkurzyć tego wattpada. I inne social media w ramach radia mikronacje. Rozważałam też czytanie na głos i wrzucanie opowiadań jako filmiki na YT.