Heinz-Werner Grüner - Łowca

[Heinz-Werner Grüner]

Tym razem spróbujmy bez ubarwnień. Może mi się uda zapolować jak nie będzie zbędnego gadania.

Grüner stał na skraju łąki. Powietrze jest chłodne i świeże. Ziemia jeszcze wilgotna. Trawa przygięta nocnym szronem.
Najpierw rozgląda się uważnie. Długo. Bez pośpiechu...zbędnego pośpiechu.
Strzelba spoczywa na ramieniu. Sprawdza zamek. Krótki, metaliczny klik. Wszystko w porządku. Broń wraca spokojnie na swoje miejsce. Znów.
Obok, przewieszony przez plecy, ma łuk. Prosty, ale pewny. Strzały tkwią w kołczanie. Pióra lekko poruszają się na wietrze. Jeszcze nie używany, ale gotowy w 100% do wystrzału.

Grüner oddycha wolno. Wciąga chłodne powietrze. Zapach mokrej ziemi i trawy. Relaksuje się.
Stawia krok na łące. Potem drugi. Miękko. Bez hałasu. Zatrzymuje się. Słucha. Znów się relaksuje.

W takiej chwili liczy się tylko jedno, pełne skupienie. Las i łąka mówią do cierpliwych. Tego dziś Heonzowi nie brakowało.
Grüner czeka. Broń gotowa. Wzrok czujny. Sam, pośród ciszy dziczy.

Polowanie:
1d100

[Albert Fryderyk de Espada]

5 - zwierzyna mała


Heinz-Werner Grüner, zachowując nienaganną dyscyplinę, miarowo przemierzał skraj łąki, a każdy jego krok był manifestacją cierpliwości. Choć jego zmysły były nastrojone na spotkanie z grubym zwierzem, surowa natura postanowiła wystawić jego pokorę na próbę, podsuwając mu cel znacznie skromniejszych rozmiarów.

Wśród gałęzi samotnej sosny rosnącej na granicy lasu mignęła ruda sylwetka wiewiórki, która z dużą zwinnością przeskakiwała między gałęziami. Heinz nie zlekceważył tej okazji – w łowiectwie każdy celu buduje wprawę, myśliwy sięgną wiec sprawnym ruchem po swój karabin i w sekunde intuicyjnie wypalił przed siebie. Krótki świst kuli przeciął powietrze i po chwili niewielkie, ale puszyste trofeum spoczęło w dłoniach Grünera, skromne potwierdzenie jego dzisiejszej skuteczności.



1d100

[Heinz-Werner Grüner]

Grüner tylko przez chwilę zatrzymał się. Wiewiórka zniknęła już w torbie myśliwskiej, a on sam szybko ocenił położenie słońca. Dzień wyraźnie chylił się ku końcowi. Nie było sensu tracić czasu.
Ruszył w stronę łąk na I6. Teren zmieniał się stopniowo. Zamiast pojedynczych sosen pojawiła się szeroka, otwarta łąka przecięta wąskim strumieniem, który powstał z wód roztopowych. Brzegi były miękkie, na szczęście nei musiał w niej brodzić. Skierował się bardziej w stronę lekkich wzniesień. Pola, czyste pola, także i czyste do strzału.

Grüner zwolnił kroku. Takie miejsca często przyciągały zwierzynę. Woda, świeża trawa i otwarta przestrzeń dawały dobrą widoczność, zarówno dla zwierza, jak i dla myśliwego. Czy to dobre miejsce na wyczekiwanie?

[Heinz-Werner Grüner]

Grüner porusza się powoli przez pokażną łąkę. Krok za krokiem, miękko, tak by nie wzruszyć wilgotnej trawy bardziej niż to konieczne. Ziemia po roztopach jest ciężka i miejscami zdradliwa, dlatego każdy ruch stawia z rozwagą.

Broń spoczywa już w dłoniach, nie ma co zwlekać, trzeba być przygotowany na każdy ruch zwierzęcia...
Nie idzie na oślep. Co kilka kroków zatrzymuje się i patrzy. Coś wyczuwa. To na pewno zwierzę, choć jeszcze go nie zauważył. Najpierw przed siebie, potem wzdłuż linii traw i przy kępach krzaków. Tam zwierzyna lubi przebywać. Tak przynajmniej mu się wydaeało.
Czasem tylko wiatr poruszy trawę. Czasem coś zaszeleści w oddali. Grüner wtedy zamiera na chwilę, nasłuchuje, pozwala ciszy wrócić na swoje miejsce. To jeszcze nie ten moment

Wtem... Jego wzrok przeczesuje łąkę centymetr po centymetrze. Szuka ruchu, cienia, czegoś, co nie pasuje do spokojnego krajobrazu. Coś zaświtało w oddali. Dojrzał czyiś cień. Czy to jest to co myśli?
Polowanie czas zacząć.

POLOWANIE:
1d100

[Albert Fryderyk de Espada]

46 - zwierzyna mała



Heinz, poruszając się z ostrożnością przez nasiąkniętą wodą łąkę, w końcu dostrzegł to, co zwiastował mu instynkt. Wśród kęp traw, tuż przy skraju gęstszych krzewów, jego wzrok wyłowił niemal niedostrzegalne drżenie roślinności.

To była przepiórka, która zamarła w bezruchu, ufając swojemu maskującemu upierzeniu. Heinz nie zlekceważył jednak tak drobnego choć skromnego celu; w sporcie łowieckim ustrzelenie tak płochliwego ptaka jest doskonałym testem opanowania i refleksu. Myśliwy uniósł broń, a krótki strzał niemal natychmiast uciszył szelest w trawie. Grüner podszedł do swojej zdobyczy i podniósł ją z wilgotnej ziemi, doceniając, że mimo braku grubego zwierza, jego oko wciąż pozostaje bezbłędne w tej sportowej rywalizacji.


1d100

[Heinz-Werner Grüner]

No to mamy już dwie ustrzelone:

[Heinz-Werner Grüner]

No i poszedł dalej. Tym razem na H6. Las - to tam będzie teraz szukał zwierzyny.
Grüner zatrzymał się na skraju. Przed nim zaczynał się gęsty las. Wysokie pnie rosły blisko siebie, a pod nimi zalegał półmrok.
Tym razem zostawił strzelbę przewieszoną przez ramięa, do ręki wziął łuk. Cisza w lesie wskazana...choć wcześniej miał inne zdanie na ten temat.

Powoli zdjął z kołczanu jedną strzałę i osadził ją na cięciwie. Nie napinał jej jeszcze, trzymał broń luźno. W lesie liczyła się cisza i bliskość. Tu nie strzelało się z daleka. W końcu ruszył między drzewa.
Kroki stawiał miękko, na zewnętrznych krawędziach butów. Omijał suche gałęzie, uważał na liście, które mogły zdradzić jego obecność. Co kilka chwil zatrzymywał się i patrzył w głąb lasu. Nasłuchiwał i marudził sam do siebie. Wyraźnie nie miał humoru.

Nagle usłyszał szmer w krzakach, gałęzie nieco mocniej zahuśtały. Cichy stuk racic o ziemię, wszystko mogło być sygnałem. Świat zwęził się do kilku metrów między pniami.

Grüner przesuwał się dalej w głąb H6, łuk w dłoni, strzała gotowa. W takim miejscu jedno dobre podejście znaczyło więcej niż dziesięć pośpiesznych strzałów.

[Heinz-Werner Grüner]

POLOWANIE na H6

spisano dnia [nieczytelne] marca 1926 roku niedaleko [nieczytelne] ..

Niedaleko jest las (H6). Ten nie należy do miejsc przyjaznych dla człowieka; pnie rosną tu gęsto i nierówno, ziemia jest ciężka od wilgoci, a pomiędzy korzeniami zalega półmrok, jakby sam teren chciał sprawdzić, czy naprawdę mam prawo tu być.

[nieczytelne] .... po
znacznie częściej do błędu, który potem długo wraca w myślach. [nieczytelne] .
Zatrzymuję się częściej, niż idę.