Fryderyk Orański-Nassau - Łowca

[Joachim Cargalho]

Nic dwa razy się nie zdarza - przynajmniej tego samego dnia. Strzał okazał się być celny!
Wiewiórka jednak nie była zbyt dużym okazem, dlatego spokojnie mógł schować ją do kieszeni. Punkt, jednak jest kolejnym punktem, który przybliża go do zwycięstwa.


Uff, już bałem się, ze tutaj zostaniesz na zawsze. W końcu dobre rzuty!

Łowca po udanym polowaniu zobowiązany jest zmienić miejsce polowania.
Tym samym, jutro w pierwszej dziennej turze (8.00-12.00) możesz jedynie wskazać miejsce, do którego chcesz się udać.

Podsumowanie dnia (fabuła + polowanie)
4 Tura - 3 pkt
5 Tura - 2 pkt
6 Tura - 4 pkt
Dzień II: 9 pkt

[Fryderyk Orański-Nassau]

Niestety, Fryderykowi będzie się śnił ten piękny zwierzak po nocach. Podążenie jego śladami nie dało nic, w końcu tak dorodny okaz nie uchowałby się tak długo, gdyby pozwalał myśliwym zaspać i mimo to się trafić. Mimo uporczywych poszukiwań, zdawać by się mogło jeleń zapadł się pod ziemie. Mimo wytężenia wszystkich zmysłów, pośród szmerów polnych myszy i szumu drzew, jedyne co udało się znaleźć i trafić to ruda kita. Jest to krok do przodu, ale pozostawił znaczny niedosyt. Hrabia myślami ciągle w przeszłości, zabrał zwierzę, które ze względu na wielkość względnie szybko było oskórować i zamierzał przyrządzić z niej potrawkę. Miał jeszcze chwilę do zmroku.



Rozłożył swe obozowisko, rozbijając namiot i wykładając znacznych rozmiarów futro niedźwiedzia, pochodzące z przeszłych wypraw. Wyłożył palenisko kamykami, rozpalił ogień i przygotował wszystko pod potrawkę z wiewióry. Trzeba będzie sporo energii na jutro, by odrobić ten stracony dzień. Książe spał niespokojnie tej nocy.

Z rana skoro świt spakował toboły, zagasił ognisko i udał się zgodnie z początkowym założeniem w kierunku gór za którymi, jak wynikało z dostarczonej przez organizatorów mapy, miał znajdować się zagajniczek umiłowany przez lokalną faunę. Oby tam szczęście dopisało.

Ruszam na G3.

[Joachim Cargalho]

DZIEŃ III
(Rzuty wartości 1-4, podczas losowania zwierzyny, powodują zdarzenie losowe)

@Fryderyk Orański-Nassau na pewno nie był zadowolony z wyników swoich polowań. Mógł być jednak pewien, ze prędzej czy później znowu nadejdzie okazja, by stanąć oko w oko z godnym przeciwnikiem. Po upolowaniu wiewiórki, zmienił pole, które być może pozwoli mu na kolejny pojedynek.


Zmiana pola

W następnej turze masz wszystkie możliwości.
Polowanie lub zmiana miejsca.

[Fryderyk Orański-Nassau]

Krajobraz górski, choć wydawać by się mogło że przecież goły, nieprzyjazny i odstraszający ewentualną zwierzynę to jednak jest domem dla niedźwiedzi czy kozic górskich. Poza tym daje lepszy widok w celu ustalenia kolejnych kroków. Orański doskonale zdając sobie z tego sprawę udał się w górę szlaku. Roztopy związane ze świętem sprzyjają lawinom rozmarzającego śniegu i lodu, ale miejmy nadzieję bohaterowi tego polowania nie stanie się z tego powodu krzywda. Czas zapolować w wyższych partiach Edelweiss.

[Joachim Cargalho]

Tym razem łowcy postanowili zapolować w górach. Skalne ściany odbijały huki wystrzałów, które musiały docierać do pozostałych uczestników zawodów. @Fryderyk Orański-Nassau nie zamierzał marnować czasu i wziął się za poszukiwanie kolejnych zwierząt. Do tej pory upolował sarnę i wiewiórkę. Liczył, że już niedługo, kolejny okaz zapełni jego łowcze portfolio.

[Joachim Cargalho]

26 - zwierzę małe


Spotkanie konkretnego zwierzęcia czasami zależne jest tylko od ślepego losu. Jednym objawiają się niedźwiedzie, innym zające. Chodząc po Kotlinie, nigdy nie wiadomo co nas zaskoczy. @Fryderyk Orański-Nassau liczył na pewno na poważnego przeciwnika, jednak jego oczom okazał się... świstak.



Mimo, iż mógł posługiwać się strzelbą, myśliwy ten lubił się w łuku, który stawał się jego znakiem rozpoznawczym.
Napiął więc strzałę, przytrzymał ją nieco, jakby oczekiwał na ciszę przerywaną od czasu do czasu mocniejszym podmuchem wiatru. W końcu uwolnił ją i oczekiwał czy jej grot sięgnie celu...

[Joachim Cargalho]

Łuk, choć jest bronią majestatyczną, posiada pewne wady, które tym razem dały o sobie znać. Górski wiatr zmienił nieco kierunek lotu strzały, a ta odbiła się o skałę tuż przed świstakiem. Ten zwiał czym prędzej, a strzała stała się raczej bezużyteczna. Całe szczęście, @Fryderyk Orański-Nassau nie musi marnować czasu na poszukiwanie jej. Zamiast tego, może skupić się na kolejnych łowach.

Liczba 82 powinna łowcom śnić się po nocach. To już trzecia nieudana próba z tym wynikiem.

Ponieważ polowanie okazało się nieskuteczne, nie musisz zmieniać pola.
W kolejnej turze możesz zarządzić kolejne polowanie lub udać się gdzieś indziej.

[Fryderyk Orański-Nassau]

Wzdechnął głęboko, mówiąc do siebie:
Litości... Tyle co mijając równiny i wchodząc do lasu mówiłem do siebie, że trza mi większego zwierza, a tu po sarnie jak nie wiewióra to i nawet w świstaka pudłuję... Chyba naprawdę minąłem się z powołaniem.
Przeszły go ciarki na wspomnienie wczorajszego jelenia. Humor, mimo upolowania sarny miał raczej nietęgi spodziewając się, że jego rywale pewnie wrzucają na wozy kolejne dziki i wilki, podczas gdy on... Cóż. Wyciągnął manierkę wody, polał po dłoniach, przemył z chlustem twarz i pomyślał:
Nie czas na to... Nie czas. Turniej się jeszcze nie skończył. Bierz się w garść, nie przynieś sobie wstydu. Dzięki Bogu, że jesteś tu sam i nikt tego nie widział. Po czym udał się w dalszą wędrówką w poszukiwaniu, jak miał nadzieję, kozic.

Poluję.

[Joachim Cargalho]

Gdyby punktowano za upór, miałby na pewno pierwsze miejsce. Punktuje się jednak za skuteczność, a ta jednak zbyt często postanawia go opuszczać. Powinien mocniej zagłębić się w ten romans, by była przy nim niczym partnerka, nie zaś ulotna jak kochanka. Zanim jednak ponownie sprawdzi jej wierność, musi znaleźć próbę dla tego wyzwania.

[Joachim Cargalho]

17 - zwierzę małe

Na próbę wystawił go jednak ponownie świstak, który niczego nie nauczył się chwilę wcześniej. Uznał najwidoczniej, że @Fryderyk Orański-Nassau nie stanowi dla niego zagrożenia. Ten z kolei na pewno był głodny rewanżu.



Wiatr cały czas hulał po wierzchołkach gór, przesuwając płatki śniegu, które odrywały się od swojej podstawy. Na tych wysokościach chłód dawał się we znaki, a to oznaczało, ze każda chwila spędzona w górach, powodowała większe obciążenie organizmu. Łowca nic z sobie tego nie robił i koncentrował się tylko na tym, by dopaść świstaka, który balansował sobie na cienkiej linii życia i śmierci.