Kościół Wcielenia w Wolkenbad (Katedra Kościoła Ewangelicznego w Edelweiss)

[Krzysztof Windsor]

Po zakończeniu inwestytury Arcybiskup pobłogosławił wiernych i rozpoczęła się procesja wyjścia.

[Krzysztof Windsor]

Moje serdeczne gratulacje!

[Heinz-Werner Grüner]

Oberhaupt "szybcikiem" spalił papierosa, choć od dawna deklarował, że rzuci palenie i wszedł do świątyni.

Oberhaupt Gruner na chwilę przed inwestyturą

Grüner wyczekawszy odpowiedniego momentu usiadł w ławce dla edelweisskich urzedników cywilnych i przysłuchiwał się wydarzeniom podczas uroczystości...

Wyglądał na przejętego, skupiony i z błyskiem w oku. Był zapewne ogromnie ciekaw jak Kościół Wcielenia zostanie przyjęty w Szarotkowej Krainie.
Wrażenie zrobili na nim oboje dostojnicy kościelni. Zagorzale wykonywali swoje czynności, z pełnym oddaniem i wyczuciem sytuacji. Był poniekąd dumny, że młody arcybiskup dokonuje inwestytury równie młodego gefrajtra Romana. Trzydziestolatkowie pełni wiary, byli skłonni za swojego Boga oddać naprawdę wiele.

Dawno nie widziano go w takiej formie. Widać, że treningi jakich ostatnio się podjął dają rezultaty. Chyba będzie pora wybrać się do krawca...


Z zamyślenia wyrwał go donośny odgłos dzwona.

Po zakończonej uroczystości zbliżył się do nowopowołanego biskupa Schadela i arcybiskupa Windsachena i uścisnąwszy im dłonie rzekł do tego pierwszego.
- Wasza Ekscelencjo, jestem pod ogromnym wrażeniem waszej ogromnej wiary, a przede wszystkim tego jak została ona przyjęta w edelwajskiej społeczności. Kościół zapełniony niemalże do ostatniego miejsca. Winszuje w całej rozciągłości. Na razie nieoficjalnie, ale prosze przyjąć to jako gwarant, że zamierzam osobiście wesprzeć materialnie budowę świątyni "z prawdziwego zdarzenia" w w Stadt. Księże Biskupie, moje ukłony. Dla Waszej Ekscelencji Krzysztofa równie wielkie. Pierwsza tego typu uroczystość na tych ziemiach przechodzi do historii. A to Wy ją napisaliście. Tymczasem!

Gruner nie wiedząc jak się zachowac, ponownie uścisnął dłoń obu kleryków i zaginął w tłumie.

[Krzysztof Windsor]

Na wieczną rzeczy pamiątkę wiernym rozdano kartki dwustronne, na jednej strony z konsekratorem, a na drugiej z nowym biskupem.

[Roman Schädel]

Po uroczystości nowy biskup Roman Schädel, wciąż ubrany w strój liturgiczny wstąpił na ambonę i wygłosił krótkie słowo:

Wasza Ekscelencjo Czcigodny Arcybiskupie,
Wasza Ekscelencjo Czcigodny Oberhaupcie,
Drodzy Bracia i Siostry!

przede wszystkim chciałbym z serca podziękować za Wasz udział w tej uroczystości i za wsparcie, które mi okazaliście przy tworzeniu tej inicjatywy. Jestem wdzięczny arcybiskupom Kościoła Powszechnego Pollinu, w tym jego głowie - Arcybiskupowi Osieka - że mnie przyjęli do tej wspólnoty i drogą tej celebry przekazali ciągłość posługi kościelnej w mikroświecie. Dzięki temu Kościół Ewangeliczny w Edelweiss zyskuje umocowanie w dotychczasowej tradycji i nie będzie efemerydą - krótkotrwałym, nic nie znaczącym tworem. Jestem bardzo wdzięczny Jego Ekscelencji arcybiskupowi Krzysztofowi Windsorowi, że tą piękną celebrą uczynił mnie wirtualnym biskupem.

Wyrażam wdzięczność władzom Kotliny - w szczególności Herr Oberhauptowi - za pozwolenie mi na działalność kościelną. Dziękuję za jego obecność w tym ważnym dniu i za złożoną obietnicę budowy nowej świątyni w Stadt Edelweiss. Mam nadzieję, że działalność Kościoła przyczyni się do uświetnienia i wzrostu potęgi całego państwa.

Możecie zobaczyć mój herb - oprócz Róży Lutra - symbolu luteranizmu widnieje na nim nasza szarotka oraz gołębica, a więc symbol Ducha Świętego. Wybrana dewiza: "Chrystus nas wyzwolił" nawiązuje do Kotliny, który kojarzy mi się z miejscem pełnej wolności. W górach łatwiej o kontakt z Bogiem. To miejsce sprzyjające do medytacji i wyzwolenia.

Już wkrótce przekażę więcej konkretów na temat działalności Kościoła. Wydam stosowne dokumenty. Na razie linki do nich będą w pierwszym poście tego wątku. W miarę wolnego czasu będę rozwijał narrację. Nie oczekuję, jak wielu duchownych z innych Kościołów, realnych mikronautów-wiernych. Wierni czy duchowni mogą być wirtualni i zupełnie nie zaszkodzi to narracji. Zobaczycie, że będzie interesująco. Oczywiście, jeśli ktoś będzie chciał zostać pastorem, to serdecznie zapraszam. W niczym to nie przeszkadza, tym bardziej w wykonywaniu innych obowiązków na rzecz kraju.

A na zakończenie przyjmicie błogosławieństwo.

Niech Pan Was błogosławi i niechaj Was strzeże! Niech Pan rozpromieni swoje oblicze nad Wami i obdarzy Was łaską! Niech Pan zwróci ku Was swoje oblicze i da Wam pokój! + Amen.

[Femme Mystere]

Pierwszy kościół na terenach Edelweiss. Tego miejsca nie mogła ominąć Lieselotte. Należało zawiązać pozytywne stosunki z takimi ważnymi osobistościami jak sam biskup Roman Schädel! Dlatego właśnie państwo Augentrost-Cargalho udali się do Wolkenbad…

Przybyli powozem, ponieważ kolej i przemysł motoryzacyjny Kotliny wołał o pomstę do nieba. Wkrótce woźnica otworzył drzwiczki, a Lieselotte ukazała się w pełnej krasie.



Założyła suknię dostosowaną do okazji. Nie wypada bowiem pojawiać się w takich miejscach z odkrytymi ramionami czy kolanami. Podtrzymując się ramienia @Joachim Cargalho i zasłaniając szkliste od łez oczy pod grubymi okularami przeciwsłonecznymi i szerokim rondem kapelusza, wkroczyła do świątyni, gdzie trwała właśnie msza. Wolkenbad przywoływało wspomnienia, a państwo Augentrost-Cargalho nie mogli do tej pory pogodzić się z tak nagłym zniknięciem ich ukochanej @Isabella Swann .

- Oberhaupt powinien zafundować dla kościoła jakąś drogę krzyżową… - stwierdziła, oglądając gołe ściany, by choć na chwilę odgonić przykre myśli. – Jak myślisz, czy biskup przyjmie nas na audiencję od razu po mszy? – szepnęła na ucho do Joachima, a potem popatrzyła w panice na jego ręce. – Masz ten drogi alkohol na prezent?? I kiełbasę z Landwirtschaftsagentur??? – zapytała na tyle głośno, że kilka pobliskich osób zwróciło wzrok w ich stronę.

[Roman Schädel]

Pierwszy kościół na terenach Edelweiss. Tego miejsca nie mogła ominąć Lieselotte. Należało zawiązać pozytywne stosunki z takimi ważnymi osobistościami jak sam biskup Roman Schädel! Dlatego właśnie państwo Augentrost-Cargalho udali się do Wolkenbad…

Przybyli powozem, ponieważ kolej i przemysł motoryzacyjny Kotliny wołał o pomstę do nieba. Wkrótce woźnica otworzył drzwiczki, a Lieselotte ukazała się w pełnej krasie.



Założyła suknię dostosowaną do okazji. Nie wypada bowiem pojawiać się w takich miejscach z odkrytymi ramionami czy kolanami. Podtrzymując się ramienia @Joachim Cargalho i zasłaniając szkliste od łez oczy pod grubymi okularami przeciwsłonecznymi i szerokim rondem kapelusza, wkroczyła do świątyni, gdzie trwała właśnie msza. Wolkenbad przywoływało wspomnienia, a państwo Augentrost-Cargalho nie mogli do tej pory pogodzić się z tak nagłym zniknięciem ich ukochanej @Isabella Swann .

- Oberhaupt powinien zafundować dla kościoła jakąś drogę krzyżową… - stwierdziła, oglądając gołe ściany, by choć na chwilę odgonić przykre myśli. – Jak myślisz, czy biskup przyjmie nas na audiencję od razu po mszy? – szepnęła na ucho do Joachima, a potem popatrzyła w panice na jego ręce. – Masz ten drogi alkohol na prezent?? I kiełbasę z Landwirtschaftsagentur??? – zapytała na tyle głośno, że kilka pobliskich osób zwróciło wzrok w ich stronę.

Ksiądz Biskup serdecznie powitał Szlachetną Damę. Było mi bardzo miło z odwiedzin. Każdy jest mile widziany w starym Kościele Wcielenia.
-Oczywiście chętnie przyjmiemy jakieś piękne ozdoby do kościoła, byleby tylko nie oddawać im czci, bo to niezgodne z naszym duchem protestantyzmu. A smaczną kiełbaską nigdy nie pogardzę. Wkrótce na placu przed kościołem zorganizuję grilla majówkowego.

[Santi Vilarte]

Dostać się do Wolkenbad to jedno. Dostać się do budynku kościoła to zupełnie inna sprawa kaloszy. Jeździli więc chwilę po wolkebadzkich lasach, by trafić w odpowiednie miejsce. Chcąc nie chcąc, zapoczątkowanie nowej religii wzbudziło tak olbrzymie zainteresowanie, że wszyscy miejscowi bez zawahania potrafili wskazać - jeśli nie drogę - to przynajmniej kierunek w to miejsce.

Powóz kolebał się na nierównościach i co chwilę, na wystających z ziemi korzeniach, wybijał pasażerów z siedzenia. Ci zaś od czasu do czasu stukali się ramionami, niekiedy nerwowo przytrzymując się kanapy, by utrzymać się na miejscu. Czarne okulary Pani Augentrost były nieodłącznym elementem jej wystroju - za nimi skrywała swoje emocje i dodawała sobie aury tajemniczości. Teraz też o nich nie zapomniała.

Kiedy weszli do środka, trwała msza, podczas której miało dojść do inwestytury @Roman Schädel. Wsunęli się do jednej z ławek, bacznie przyglądając się wystrojowi świątyni.
- Znając jego, to siebie by ukrzyżował, by przemycić tutaj swój wizerunek - zażartował sobie na wzmiankę o ufundowaniu drogi krzyżowej.
- Audiencja powinna być punktem obowiązkowym. Nawet jeśli nie miał jej w planach, powinien szybko ją zorganizować - szeptał dalej, czując na swoich plecach złowieszcze spojrzenie jakiejś babcinki, przeplatane z głębokim westchnieniem wyrażającym dezaprobatę dla ich dyskusji.
- Szlag! To przez to, ze zawsze się spóźniamy! - odpowiedział równie głośno - zostawiłem w powozie - i dodał - zaraz wracam!

Jeśli chcieli nie zwracać na siebie uwagi, jak zwykle nie do końca im się to udało. Joachim szybko wyszedł z kościoła i szybko poszukał prezentów, które @Femme Mystere postanowiła przygotować.
Sam, również postanowił zabrać mały upominek ze sobą.
- Dalejże, chodźcie! - głosy jego komend mogły być słyszalne nawet w kościele.
- Macie być dobrym znakiem, a nie zakałą! - wyzywał kogoś.

Chwilę później drzwi świątyni ponownie się otworzyły, a on zadowolony trzymał pod pachą upominki z Landwirtschaftsagentur. Pozostała część prezentów uparcie pozostała pod drzwiami.

- Co? Już się skończyło? - zapytał patrząc jak księża powoli zwijają interes z ołtarza.

Chwilę później @Roman Schädel wyszedł im na spotkanie. Łapczywie chwycił za kiełbasę, nie dając im powiedzieć zbyt dużo. W planach miał już grilla.
- Mam nadzieję, że uda nam się porozmawiać. wiążemy sporą nadzieję z działalnością waszego kościoła - zagaił.

[Santi Vilarte]

Lieselotte spiorunowała wzrokiem @Joachim Cargalho , którego niefrasobliwość przyprawiała ją o słabość. Szczególnie w zaistniałej sytuacji. Złapała go więc za ramię, żeby twardo stać na nogach i po krótkim chrząknięciu zaczęła.

- Wasza… Ekscelencjo… - zaczęła, przewracając oczami, gdyż @Joachim Cargalho zwracał się do kapłana jak do chłopa z pola. – Przez wzgląd na pamięć o moim świętej pamięci ojcu, Michaelu von Lichtenstein, który dawnymi czasy stanowił silny filar kościoła, jak gołe wciąż filary tej katedry, chcielibyśmy z… - słowa uwięzły jej w gardle. – z… - pisnęła znów, chrząknęła. - … konkubentem… - popatrzyła trwożnie na biskupa i w tym momencie dziękowała sobie za to, że zawsze nosiła te ciemne okulary. Życie na kocią łapę nie jest przecież przychylnie widziane przez kościół. – …przekazać dary na rzecz tej świątyni. Są to… - wskazała palcem na zwierzęta, które z ciekawością i niemniejszą trwogą wciskały swoje łby przez wrota.

- Beee?

- Te owieczki, które odtąd stanowić będą Waszej Ekscelencji pierwsze gatunkowo prawdziwe owieczki, oraz kiełbasę, najlepszy specjał Landwirtschaftsagentur oraz coś dobrego na rozgrzanie.

Lieselotte pociągnęła @Joachim Cargalho za ramię, dając mu znak, by przekazał datki.

- Joachim też z pewnością chętnie przystąpi do spowiedzi. PRAWDA? – ostatnie słowo powiedziała z wyraźnie wyczuwalnym naciskiem, zarówno w głosie jak i w uścisku na ramieniu.

[Joachim Cargalho]

W rozmowach był raczej bezpośredni, dlatego bardzo cenił sobie towarzystwo @Femme Mystere, która w swoim życiu bywała na wielu dworach i potrafiła zachować konwenanse w wielorakich okolicznościach, przez co maskowała jego brak ogłady w takich sytuacjach.

Gdy ona mówiła, on tylko uśmiechał się dając do zrozumienia, że całkowicie zgadza się z jej słowami. Później nawet wyczuł - pod jej wyraźnym naciskiem - moment wręczenia upominków.
- Wszystko zostało starannie wyselekcjonowane - zamyślił się chwilę - ...Eminencjo. - wstrzelił się z tytułem.
- Owieczki niech będą symbolem przejęcia opieki nad Waszym stadem! Oby rozrastało się jak najszybciej - mówił, wskazując zamaszyście ręką na dwie bidulki skulone w wejściu.
- Niech jak najmniej będzie tych czarnych - rzucił, puszczając oko, iż nie należy tego traktować na serio.

Nagle ni stąd, ni zowąd padł temat spowiedzi. Mogłoby się wydawać, że został postawiony nijako pod ścianą, a on ciągle walczył z tym, co miało się okazać PRAWDĄ.
- Taaaak... - zaczął niepewnie, po czym odwrócił się ostentacyjnie w kierunku Pani Augentrost - w sumie... całą drogę rozmawialiśmy o tym, ze trzeba ten konfesjonał... - zatrzymał się celowo i dokończył powoli - ...wypróbować. - uśmiechnął się lekko, wiedząc że ona zrozumie.

- Natomiast jestem przekonany, że po takiej długiej mszy wszyscy zgłodnieli - próbował zmienić temat - a szczególnie, nasz świeżo upieczony biskup!
Miał cichą nadzieję, że dobór słów wywołał lekkie poruszenie w jego żołądku, który przypomniał o podstawowej potrzebie człowieka jakim jest jedzenie.
- Sprawdźmy jakie wino zachował gospodarz do tej pory! - powiedział, wierząc że temat spowiedzi już nie wróci.