Stara Kamienica, pokój nr 12 - Joachim Cargalho

[Joachim Cargalho]

Joachim wszedł do jednej ze starych kamienic w centrum miasta Edelweiss. Ponoć tutaj zostało mu przydzielone mieszkanie... Rozejrzał się dookoła i zwrócił uwagę na nieco opadnięte drzwi z napisem "recepcja". Ach to więc tak wygląda pomoc socjalna w tym kraju - zaśmiał się pod nosem. Zapukał do środka i nawet nie zdążywszy dobrze się przywitać, dzierżył już klucze do swojego lokum. Hmm, szybko poszło...no dobra...pokój 12...poszukajmy - mruczał do siebie. Ruszył w górę po skrzypiących schodach. Nie da się stąd chyba wyjść niezauważenie - pomyślał - może to celowy zabieg, by sprawdzać co przybysze robią w wolnym czasie? Myśli o teoriach spiskowych nie raz przykuwały jego uwagę, ale nie robił sobie z tego zbyt wielkiego problemu. Taki urok jego wyobraźni. Znalazłszy pokój, od razu rzucił się na łóżko i szybko zasnął...

[Fatima Popow-Chojnacka]

Odpoczywał po trudach wyprawy w góry Edelweiss. Leżał na pryczy i patrzył się w sufit. Zbierał myśli przed obchodami zakończenia Roztopów. Wtem zapukał ktoś w drzwi.
Leniwie podniósł się z posłania i sprawdził kim był przybysz.
- Przesyłka specjalna, proszę ostrożnie! - wykrzyczał przybysz, pospiesznie przekazał przesyłkę i szybko się oddalił.
Carghalo, zauważywszy wielkie, prostokątne opakowania, zaczął się domyślać co to może być. Delikatnie rozpoczął odpakowywanie, a jego oczom ukazały się obrazy wystawione we winkulskiej galerii.

Zaczął przymierzać je do ścian.

[Heinz-Werner Grüner]

Chwilę po 21 ktoś zapukał do drzwi... Nikt nie otwierał...Znów usłyszano pukanie...Z drugiej strony znów nic. Ewidentnie gospodarza nie było na miejscu...
Kroki odchodzącego człowieka było jeszcze słychać przez chwilę...

[Joachim Cargalho]

Wszedł do mieszkania i rzucił stary kufer na łóżko, który chwilę wcześniej spod niego wyciągnął.
- No dobra, co mi będzie potrzebne? - głośno myślał. Właśnie rozpoczynał pakowanie na podróż służbową, na którą wraz z Frau Augentrost wydelegowali się.
Zapakował saperkę, która została mu jeszcze z wyprawy po szarotkę. Potrzebował też odzieży, dlatego bez zawahania sięgnął po trzy lniane koszule. Raz po raz wyciągał coś z szafy i układał w kosteczkę.
Prawie zapomniał mapy, która go interesowała najbardziej. Wertował chwile karty papieru, aż wreszcie znalazł.
- Ach, tu Cię mam! - i zapakował ją do tylnej kieszeni.



Sprawdził jeszcze, czy ma bilety, a gdy był pewien, że już wszystko spakowane, zapiął kufer i wyszedł.

Po chwili cofnął się...
- Byłbym zapomniał! - wykrzyknął i wyłożył pokruszoną suchą bułkę niedaleko nory, w której najpewniej mieszkała jakaś mysz.
- Nie daj się załapać żadnemu kocurowi - powiedział w eter. Teraz już mógł ruszyć w kolejne miejsce.