Dziennik podróży - Joachim Cargalho

[Joachim Cargalho]

Znowu ustawił się na starcie, licząc iż tym razem dopisze mu więcej szczęścia.
Jego nieodzownym elementem wyposażenia były sanie, które zawsze ciągnął za sobą. W oczekiwaniu na hasło startu, położył się na nich, wyciągając nogi do przodu i zakładając jedna na drugą. Nie miał nic innego do roboty.

Z nudów zerkał sobie na mapę, analizując wszelkie możliwości i trasy, jakimi może dotrzeć do celu. Nie ukrywał zdziwienia tegorocznym miejscem startowym. Postanowił zająć Y1.

[Heinz-Werner Grüner]

Na mapie przydzielono kolor - RÓŻOWY

[Joachim Cargalho]

- O cholipka! - zerwał się na równe nogi, gdy spostrzegł się, że większość wędrowców jest już w drodze na szczyt. Jak mogło mu się tak mocno przysnąć na tych saniach? Zastanawiał się, próbując szybko uporządkować ekwipunek, by czym szybciej ruszyć w drogę.



Nie miał czasu myśleć o tym zbyt długo. W popłochu rzucił wszystko na sanie, przerzucił sznur przez ramię i ruszył ku górze. Musiał na pewno zrewidować swoje plany, gdyż najwytrwalsi przecięli już trasy, którymi chciał podążać on sam.

Ruszył w kierunku X1.

[Joachim Cargalho]

Czuł się na siłach, by pierwsze kroki pokonać bardzo sprawnie. Postanowił wiec na razie, iż żadnego z ekwipunku używać nie będzie.

[Joachim Cargalho]

Ostatnio czuł się naprawdę na siłach, by wędrówka na sił postępowała szybko. On wytrwale przemierzał niskie partie gór, które jednak zawsze były dla niego najgorszą częścią. Ani to widoków, ani to żadnej ekscytacji.
Pierwsze strome podejście miało sprawdzić jego wytrzymałość. To zawsze ono dawało mu najbardziej w kość. Miał jednak nadzieję, że teraz łatwo pokona swoje słabości.

[Femme Mystere]

Szansa nazywa 50%
+30 wytrzymałość
+4 premia fabularna
=84%

1-84 sukces
85-99 porażka
100 szczęśliwy traf

[Femme Mystere]

Może to zbytnia pewność siebie zwiodła @Joachim Cargalho , a może to te sanie tak ciążyły. Zakopały się w błocie na polanie i nie chciały ruszyć dalej. Joachim musiał poszukać inne trasy.

[Femme Mystere]

Może to zbytnia pewność siebie zwiodła @Joachim Cargalho , a może to te sanie tak ciążyły. Zakopały się w błocie na polanie i nie chciały ruszyć dalej. Joachim musiał poszukać inne trasy.

[Joachim Cargalho]

- A w dupie mam tę lawinę - bręczał pod nosem brodząc w błocie niemal po kolana.
- Kurna, żeby w październiku jeszcze śniegu nie było. Ocieplenie klimatu, wojna... Winkowie mieli rację... - coś tam sobie mamrotał.

Usiadł sobie w rozpaczy i przeglądał swój ekwipunek.
Nieudolnie chwycił jedną racę, z której zwolnił zawleczkę... ta nagle rozświetliła się czerwonym światłem, a ten nie potrafił jej zagasić.

- Panie, owce mi wystraszysz - rzekł jakiś stary dziad, który przyszedł zobaczyć co się dzieje.
- Dawaj mi te sanie - wyrwał mu sznur z ręki i pociągnął do góry. Joachim, nieco oszołomiony podążał dalej.
Doszli na pole W2.

[Femme Mystere]

Stary Dziad brnął jak tur. Musiał być tutejszym. Joachim ledwie za nim nadążał. Wyszli daleko w polanę, a w zasięgu wzroku ani żywej duszy. Joachim prosił starca, by ten zwolnił, byli już przecież w miejscu, gdzie mógłby iść dalej sam. Wtedy doszło do niego, że... starzec ucieka... z jego ekwipunkiem...

A. Grozisz bronią, jeśli ją masz./zastraszasz bez broni
B. Rzucasz się za nim w pogoń i zamierzasz załatwić sprawę pięściami.
C. Próbujesz przekonać go do zwrócenia sprzętu łzawą historią