Stadion im Flusspark

[Targersdorf Borisz]

Wstęp

Alle der Freuden ciągła się z południa na północ, aby ginąć gdzieś w zielonych terenach Wolkenbadu, które zaczynały się tuż za ostatnimi budynkami mieszkalnymi i kończyły się na południu pięknym budynkiem Opery, na wschodzie monumentalną Katedrą, zaś bardziej na północy, całym kompleksem Stadniny Narodowej.
Przez środek tych łąk i lasków wiła się malownicza rzeczka Zwigluss.
Tereny te, były ulubionym miejscem niedzielnego wypoczynku mieszkańców Wolkenbadu, którzy nazywali je Nadrzecze, Zarzecze lub też Parkiem nad Rzeką.

Jakiś czas temu
Hrabia Borisz lubiał. spędzać. każdą swoją wolną chwile w Parku na Rzeką. Chodził, przystawał notował coś w swoim notatniku.
Czasami też z kieszeni swojego niemodnego surduta wyciął lupę i bacznie przyglądał się faunie i florze parku.
Na początku jego osoba budziła ciekawość. Nie był z Wolkenbadu, chodził ubrany w staromodny płaszcz, z niemodnym cylindrem, na szyi zaś miał fantazyjnie zawinięty szaliki w granatowo-zielone barwy.
Mieszkańcy prawobrzeżnego Wolkenbadu, którzy interesowali się futbolem, wiedzieli, że ten staruszek w niemodnym ubraniu jest trenerem lokalnego klubu piłkarskiego o nazwie Zwigluss Wolkenbad.

Całkiem niedawno
Pewnego piątkowego, jesiennego poranka, na terenie Parku zjawił się hrabia-trener wraz z grupą mężczyzn uzbrojonych w paliki, sznurek i szpadle. Dwóch innych niosło sztalugi z całym malarskim wyposażeniem.
Hrabia ustawił dwóch rysowników ze sztalugami, miasto mieli za plecami, na wprost zaś, zabudowania stadniny.
Hrabia stanął pośrodku reszty grupy i sprawnie nimi dyrygując zaczął wyznaczać duży prostokąt pośrodku parku.
Po jakiś czasie plac był wyznaczony, a w wokół sztalug piętrzyły się potargane kartki, widoczne projekty nie przypadły hrabiemu do gusty.

[Targersdorf Borisz]

Czy graf Borisz to postać jak z innej epoki? Jego staromodny surdut, cylinder i fascynująco zawinięty szalik sprawiają, że wygląda jakby wyciągnięto go z dawno zapomnianej księgi, a nie z boiska piłkarskiego, to fakt.

Styl taki prezentował już dawno, jeszcze kiedy na stale mieszkał w Budapeszcie. Herr Targersdofiego otacza jednak pewna magia – jego zamiłowanie do przyrody i nietypowy styl bycia stają się częścią codzienności mieszkańców Wolkenbadu.

Wyobraźmy sobie sytuację, że na pierwszy rzut oka, ten doświadczony życiowo człowiek wydaje się oderwany od rzeczywistości, ale czy kiedy Borisz przystaje z lupą nad jakąś rośliną w parku, nie analizuje w głowie taktyki na następny mecz Zwiglussu? Kto wie! W końcu zarówno piłka nożna, jak i przyroda rządzą się swoimi prawami, a hrabia zdaje się dobrze je rozumieć.

[Targersdorf Borisz]

Wczoraj

Sobotni poranek był słoneczny, ale chłodny.
-Kochani, jak nie wiadomo o co chodzi-zawiesił głos hrabia-To chodzi o pieniądze. Mamy tam, takie małe problemy, ale domy radę. Dlatego też, zanim na nasz plac budowy wejdą profesjonaliści, to my wykonamy już jakieś prace.
Przerwał swoją przemowę i spojrzał na dość liczną grupę podrostków i podlotków, mężczyzn w sile wieku oraz dojrzałych kobiet.
-Łopata, kilof, łopata, taczki, piła, taczki, taczki, łopata.....- hrabia sprawnie i sprawiedliwie dzielił pracą.
Podział został zakończony.
-Zatem do pracy moi mili!-huknął hrabi-Pamiętajcie, że jednością jesteście silni!
Kiedy zgromadzeni udawali się na swoje miejsca pracy, hrabia ciężko klapnął na krzesło ogrodowe.
Zatrzeszczało krzesło, zatrzeszczały stawy hrabiego.
-Kawy, hrabio?-retorycznie spytała fräulein Matylda i wcisnęła hrabiemu w dłonie filiżankę kawy, oczywiście na podstawce.
Fräulein Matylda była atrakcyjną, dojrzałą kobietą i na co dzień dbała o dom Jego Eminencji, prywatnie zaś, podkochiwała się w pewnym sportowcu i marzyła, że razem wyjadą w jego rodzinne strony do słonecznej Italii.
-Pyszna kawa-hrabia siorpnął głośno smoliście czarny napój. Chciał powiedzieć coś jeszcze, ale fräulein Matylda wpakował mu do ust duży kawałek szarlotki.
-Jeszcze ciepła- powiedział i obdarzyła hrabiego spojrzeniem. Spojrzeniem, które u Jego Eminencji wywoływało przyśpieszone tętno, i nie bacząc na pole dnia, Jego Eminencja zaczynał mamrotać kompletę.
Hrabia zaś zaczerwienił się jak panna, a musicie wiedzieć, że hrabia swoje lata już ma, i z nie jednego pieca chleb haratał.

[Heinz-Werner Grüner]

Hrabio, pamiętaj by wołać (ba, nawet drzeć się) o klubeki, jak tylko zamierzasz posunąć się dalej.


Czy ktoś dorzuci się do nowopowstającego stadionu w Wolkenbad?

[Targersdorf Borisz]

Jakiś czas temu cz.2

Środki finansowe z kasy władz centralnych, uratowały inwestycję hrabiego.
Plac budowy zaroił się od robotników, sprzętu a przede wszystkim materiałów potrzebnych do budowy stadionu.
Budowlańcy pod wodzą inż. Stefana Karvoskiego wartko wzieli się do roboty.
Hrabia dumny jak paw, kręcił się po placu budowy, tam wytknął jakiś mało istotny błąd, tam poprawił krzywo wbitą łopatę, aż zawędrował do barku, w którym pośrodku stał wielki stół z makietą budowanego obiektu i masą map oraz rysunków.
W tym właśnie baraku, zakończyła się jakże krótka dobra passa hrabiego jako inwestora.
Inż, Karvoski tylko przez 15 min. znosił uwagi i poprawki hrabiego, które wygłaszał z pewnością osoby, co to nie jedną budowę zakończył.
Na polecenie kierownika budowy brygadzista Otto Tophórek wyprowadził hrabiego za bramę budowy.
Ba wyprowadził, hrabia został wyrzucony z własnej budowy!
Hrabia zbity jak pies powlókł się do swojego pokoiku na tyłach Katedry.

Całkiem niedawno cz.2
Hrabia przez okna swojego pokoiku mógł obserwować postępy budowy.
Jak się okazał nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło.
Inż. Karvoski przesyłał hrabiemu codzienne sprawozdania z przebiegu budowy stadionu, czasami przez kurtuazję poprosił hrabiego o jego opinię, z reguły na mało istotny temat, ale to niesamowicie imponowało hrabiemu.

18 listopada
Właśnie tego dnia została przetestowana murawa. W roli testerów wystąpiły drużyny Świętych i Złotych z Glanzberg.

[Targersdorf Borisz]

Na Flusspark trwają ostatnie, gorączkowe prace. Oczywiście nie wszystko będzie dopięte na pierwszy oficjalny mecz.
Z czterech trybun, dostępne będą dwie, a my będziemy na razie korzystać z baraku, który będzie robił za szatnie gospodarzy.
To tyle z budowy.

Na pierwszy mecz 5. sezonu poszliśmy za rzekę na Wolkenstadion, na mecz z Robotnikami.
Przed meczem remis brałbym w ciemno, w czasie meczu remis brałbym w ciemno, po meczu też remis brałbym w ciemno.
Bo dość szczęśliwie zremisowaliśmy mecz derbowy.
W 21. min gospodarze wyszli na prowadzenie, wprawdzie my byliśmy częściej przy piłce ale nic z tego nie wynikało.
Dopiero w 85 min. Joel Sundqvist precyzyjnie wrzucił piłkę w pole karne, a tam najwyżej do piłki wyskoczył Tim Petit i dał Świętym gola na wagę remisu.
Ten gol bardzo cieszy sztab szkoleniowy, ponieważ Petit jest nowym zawodnikiem w ekipie zielono-granatowych.

A za tydzień pierwszy oficjalny mecz na Flusspark!!!

[Targersdorf Borisz]

Jeden z dziennikarzy lokalnego wydania Helge Muller był obecny podczas dzisiejszych prac budowlanych. Postanowił wykonać pamiątkowe zdjęcie z budowy, pomimo, że większość nie nadawała się jeszcze do ostatecznej prezentacji.

Zdjęcie wykonane przez dziennikarza Helge Muller

Pogoda nie sprzyjała budowlańcom, ale tylko sobie znanym sposobem Hrabia Targersdorf zachęcał ich do cięższej pracy. I podobno wcale nie używał do tego osławionej laseczki...

[Targersdorf Borisz]

Nie było przemówień, nie była kwiatów, nie była orkiestry dętej, ba! nawet Jego Ekscelencja nie poświęcił obiektu.
Najzwyczajniej w świecie 9 grudnia br. o godz 20 sędzia Dick Tato, wyprowadził drużyny na murawę, na świeżo oddany obiekt do użytku.
Po prawdzie, nie cały obiekt jest oddany do użytku, trwają jeszcze prace na łukach trybun, ale dwie główne trybuny byłu tego wieczoru wypełnione po brzegi.

Pierwszy oficjalny mecz na Fulsspark.
Święci podejmowali Przodowników ze stołecznego Stadt.
Mecz zakończył się bezbramkowym remisem. Goście za bardzo nie naciskali, zaś gospodarze nie byli w stanie strzelić gola.
Jedno jest pewne Święci nie przegrali swego pierwszego meczu na własnym obiekcie.

[Heinz-Werner Grüner]

Nie było przemówień, nie była kwiatów, nie była orkiestry dętej, ba! nawet Jego Ekscelencja nie poświęcił obiektu.
Najzwyczajniej w świecie 9 grudnia br. o godz 20 sędzia Dick Tato, wyprowadził drużyny na murawę, na świeżo oddany obiekt do użytku.
Po prawdzie, nie cały obiekt jest oddany do użytku, trwają jeszcze prace na łukach trybun, ale dwie główne trybuny byłu tego wieczoru wypełnione po brzegi.

Pierwszy oficjalny mecz na Fulsspark.
Święci podejmowali Przodowników ze stołecznego Stadt.
Mecz zakończył się bezbramkowym remisem. Goście za bardzo nie naciskali, zaś gospodarze nie byli w stanie strzelić gola.
Jedno jest pewne Święci nie przegrali swego pierwszego meczu na własnym obiekcie.

Twierdza niezdobyta!

[Heinz-Werner Grüner]

Nie było przemówień, nie była kwiatów, nie była orkiestry dętej, ba! nawet Jego Ekscelencja nie poświęcił obiektu.
Najzwyczajniej w świecie 9 grudnia br. o godz 20 sędzia Dick Tato, wyprowadził drużyny na murawę, na świeżo oddany obiekt do użytku.
Po prawdzie, nie cały obiekt jest oddany do użytku, trwają jeszcze prace na łukach trybun, ale dwie główne trybuny byłu tego wieczoru wypełnione po brzegi.

Pierwszy oficjalny mecz na Fulsspark.
Święci podejmowali Przodowników ze stołecznego Stadt.
Mecz zakończył się bezbramkowym remisem. Goście za bardzo nie naciskali, zaś gospodarze nie byli w stanie strzelić gola.
Jedno jest pewne Święci nie przegrali swego pierwszego meczu na własnym obiekcie.

Twierdza niezdobyta!

Pokusimy się o jakąś wizualizację? Masz jakiś pomysł na to?