<r>
Sprawdzam technikalia.
<AI>
<s>
</s>Fünf Strümpfe - Zespół do zadań specjalnych
</e></e></AI>
<r>
Cisza na linii... tylko szum statyczny. Kapitan skarpetka zaciska zęby. Jego wzrok wbija się w wyświetlacz swojego skafandra ciśnieniowego. "Potwierdź odbiór, skarpetki! Potwierdźcie odbiór!" W tle słychać tylko ciche pochrapywanie Skarpetki Naukowca - ewidentnie zapomniała, że akcja już się zaczęła i znowu zasnęła na swoim stanowisku.
Kapitan ignoruje sytuację. Ma ważniejsze zmartwienia. Z komunikatora dobiega stłumiony głos Skarpetki Dywersanta: "Kapitanie, mam problem. Zaciął mi się zamek błyskawiczny w kombinezonie. Nie mogę się wyswobodzić."
Kapitan wydał cichy jęk. "Dywersant, to ty masz cicho likwidować wrogów, a nie utknąć w kombinezonie! Spróbuj z olejem silnikowym. Powinien być pod ręką."
Chwila ciszy. Nagle rozlega się głośny trzask. "Udało się! Ale jestem cały w oleju... i śmierdzę jak silnik czołgu."
Kapitan westchnął. "Po prostu wykonaj zadanie. A teraz, Skarpetka Strzelec! Twoja kolej. Potwierdź gotowość!"
Z głośnika dobiega tylko kaszel. Potem, z trudem, Skarpetka Strzelec chrypnął: "Kapitanie... ja... chyba zgubiłem okulary. Nic nie widzę."
Kapitan, tracąc resztki nadziei, spojrzał na Skarpetkę Komunikacji, która zajęta była rysowaniem kotków na swoim ekranie. "Komunikacja! Zamelduj status! Czy nasze testy techniczne zakończyły się sukcesem?!"
Skarpetka Komunikacji oderwała wzrok od swojego arcydzieła i beztrosko odparła: "Wszystko działa idealnie, kapitanie! Tylko... trochę śmiesznie to brzmi. 'Fünf Strümpfe - Zespół do zadań specjalnych'... naprawdę musieliśmy tak się nazywać?"
Kapitan Skarpetka, pokonany, opadł na swoje krzesło. Misja, jeszcze przed rozpoczęciem, zmieniła się w totalny chaos. Myśl o urlopie wydawała się coraz bardziej kusząca. "Tak, Komunikacjo. Musieliśmy. A teraz, zajmij się raportem. I obudź Naukowca."
</r>
