Heinz-Werner Grüner - Łowca

[Heinz-Werner Grüner]

Heinz został na K6, trochę się poobijał, nieco pozwiedział...ale nadal pammiętał, żeby czekać na okazję. Czujność ponad wszystko.

Jeśli jedno zwierzę pojawiło się na tej ścieżce, mogło to oznaczać więcej zwierzyny w pobliżu. Las, góry, łąki – każde z tych miejsc miało swój rytm, swoje prawa. A teraz to miejsce zdawało się przyciągać zdobycz.

Zatem strzela!

Szybkie przymierzenie, lekkie poprawienie postawy, kontrola oddechu. Palec na spuście – nacisk.

Strzał!

1d100

[Albert Fryderyk de Espada]

100 - legendarna zwierzyna


Dobór miejsca nie mógł zatem być przypadkowy, zostawszy na łaskach u podburza gór @Heinz-Werner Grüner całkiem polubił to miejsce. Za plecami strzeliste i ośnieżone szczyty, przed nim zaś zapierający dech widok. Kto wie, może jakby pogoda dopisała można by stąd dojrzeć Stadt Edelweiss.
Przechadzał się on więc tak beztrosko po okolicy z jednej strony szukając zwierzyny, z drugiej zaś strony po prostu ciesząc się samym otoczeniem. Wieczorna mgła właśnie zaczynała się podnosić i powoli wlewała się ona na łąki z między drzew niczym wielka powódź. Myśliwy więc skoro później pory zawrócił więc do obozu aby schronić się tam na noc. Wracając jednak poczuł on dziwne uczucie jakiego każdy chyba kiedyś doświadczył, przyznaną w miejscu i począł się rozglądać gdyż czuł on w kościach jakby ktoś na niego patrzył ukradkiem.
Wodząc wzrokiem w otaczającej go już mgle dostrzegł on w oddali masywną czarną jak sama noc sylwetkę.
Ku jego szczeremu przerażeniu wielki kształt wtedy również spojrzał wprost na niego.

Myśliwy stał tak w osłupieniu dobre kilkanaście sekund, nie wiedząc jak lub czy w ogóle się ruszyć.
Zebrawszy się w końcu w siebie gwałtownie chwycił swój karabin i bez przycelowania czy opanowania wypalił wprost w kierunku zwierzęcia. Wpierw podmuch wystrzału wzbił mgłę ponad ziemię tak iż człowiek nawet na metr albo dwa nie mógł oka wykoleić. Kilka sekund mijało więc jak niekończące się godziny po których jednak przyszła ulga o jakiej nigdy nawet by nie pomyślał. Gdy mgła opadła odsłoniła jego największe do tej pory dzieło. Celny strzał pozbawił żywota ukazując potężne truchło wielkiego czarno-brunatnego niedźwiedzia.

1d100

[Heinz-Werner Grüner]

Heinz nie mógł uwierzyć w to, co właśnie się stało. Mgła opadła, a przed nim leżał kolos – prawdziwy władca tych ziem.

Potężny niedźwiedź. Nie był to zwykły drapieżnik. Już sama jego sylwetka w mroku budziła lęk – jakby nie należał do świata śmiertelników. Potężne cielsko, czarno-brunatna sierść lśniąca w nikłym świetle, pazury dłuższe niż ludzka dłoń. Heinz widział w życiu wiele, ale ten widok wprawił go w osłupienie.

Serce jeszcze dudniło mu w piersi, palce zaciskały się na kolbie. Czy naprawdę zabił go jednym strzałem?
Podszedł ostrożnie. Mgła nadal snuła się wokół, jakby niechętnie odsłaniała swoją tajemnicę. Każdy krok przybliżał go do odpowiedzi – czy to był sen, czy rzeczywistość?
Po chwili uklęknął przy upolowanym gigancie. To było coś więcej niż zwykłe trofeum. To był dowód, że nawet legendy mogą paść pod lufą prawdziwego myśliwego.

Heinz wciągnął głęboki oddech...

[Heinz-Werner Grüner]

No to teraz w góry!
Jak pomyślał, tak zrobił. Grüner, naładowany emocjami po swoim największym łowieckim triumfie, nie zamierzał spocząć na laurach. Niedźwiedź był legendą, ale góry mogły skrywać jeszcze większe wyzwania.

Cel: sektor K5 – wysokie góry.

Poranek był rześki, a powietrze przejrzyste. Mgła, która wczoraj spowiła łąki, teraz snuła się po zboczach jak duchy pradawnych bestii.
Wspinaczka była wymagająca, ale każdy krok przybliżał go do prawdziwej dziczy. Tutaj człowiek nie był panem, a jedynie gościem, nawet jak się jest oberhauptem. T

Heinz przystanął na skraju urwiska i spojrzał w dół. Ślady. To w ich kierunku zamierzał się udać.
Poprawił więc pasek, na którym wisiał karabin i ruszył. Góry otwierały przed nim swoje bramy – pytanie tylko, co czekało na niego po drugiej stronie.

[Heinz-Werner Grüner]

Heinz stanął nieruchomo, wbijając wzrok w ślady przed sobą.
Były duże, głębokie, odciśnięte w wilgotnym gruncie między skałami. Nie należały do kozicy – to było coś cięższego, coś potężniejszego. Wielki drapieżnik? Samotny wilk? A może kolejna bestia, której imię szeptano tylko przy ogniskach? Już się rozmarzył.

Przez chwilę chciał zapanować nad ekscytacją.
Po pierwsze – wyciszenie - pomyślał. Wdech – wydech. Jego własny oddech, widoczny w postaci delikatnej pary, musiał stać się ledwie wyczuwalny. Zwierzyna nie może go wyczuć.

Po drugie – szybka kontrola ekwipunku.
Powoli przesunął ręką po skórzanej taśmie amunicyjnej, upewniając się, że naboje są na swoim miejscu. Kilku juz przecież brakowało. Dołozył wszelkich starań by wszystko było w zasiegu dłoni.

Luneta! Heinz uniósł przyrząd i przyłożył do oka. Przez moment widział tylko surowy krajobraz – nagie skały, samotne modrzewiososny trzymające się zboczy jak strażnicy na tym łez padole. Dalej nic.

Po trzecie – teren.
Heinz nie zamierzał strzelać na oślep. Najpierw musiał odnaleźć idealne miejsce. Wzgórze, naturalna osłona, cień skał – wszystko miało znaczenie. Myśliwy, który wchodził na tereny łowiecki musiał być sprytniejszy niż potencjana ofiara. A to nie było łatwe...

Słońce stało już nisko, rzucając długie cienie na dolinę. I wtedy zobaczył ruch.

To było coś...coś dużego, tak przynajmniej chciał przewidzieć. Serce zabiło mocniej. Teraz zaczynało się prawdziwe polowanie.

[Heinz-Werner Grüner]

Kurde, zapomniałem strzelić


PIF PAF!

1d100

[Albert Fryderyk de Espada]

16 - zwierzyna mała

Myśliwy Heinz-Werner Grüner z uporem maniaka próbował zdobyć wysokogórskie tereny w poszukiwaniu wielkiej zwierzyny. Dzień za dniem mierzył się z surowym klimatem i skalistymi zboczami, licząc na wymarzoną zdobycz. Jednak natura miała dla niego inne plany – zamiast potężnych rogaczy, na kamiennych szczytach powitały go jedynie czujne świstaki które uciekły gdy tylko dostrzegły zagrożenie. Czasem polowanie to nie tylko trofeum, ale i lekcja pokory wobec dzikiej przyrody która robi wszystko człowiekowi na przekór.

1d100

[Heinz-Werner Grüner]

- No i spierd...iły. Ku...a, Sche...se. Jeb...ne świszczaki! - tyle był w stanie powiedzieć, a raczej wykrzyczeć, wydrzeć z siebie. Chybienie boli, kiedy "szpady" tego świata trafiają karaluchy z 1500m kamieniem rzuconym z procy robionej z gałazki i gumki recepturki... Ech. Mi pozostaje chyba tylko rządzenie i rozstawianie po kątach, a nie wygrane w turniejach...

[Heinz-Werner Grüner]

Szybka analiza pozycji przez Heinza i bez żadnych ceregieli poluje raz jeszcze...

1d100