Timan Demollari - Tropiciel

[Albert Fryderyk de Espada]

(Tutaj też przypomnę że łowca może wytropić do 2 zwierząt na raz więc dwa rzuty są jak najbardziej wskazane)
1d100

35 - średnia zwierzyna
67 - duża zwierzyna


Teoria Timana szybko znalazła potwierdzenie w rzeczywistości. Cierpliwe przeczesywanie terenu i analiza śladów przy żerowiskach doprowadziły go do celu. Pomiędzy pniami sosen dostrzegł łanię jelenia, która spokojnie skubała roślinność, nieświadoma obecności człowieka. Tropiciel, dbając o każdy szczegół, złożył się do strzału. Tym razem cięciwa drgnęła idealnie – strzała poszybowała pewnie, znajdując swój cel.

Radość z udanego polowania trwała jednak tylko ułamek sekundy. Gdy trafione zwierzę wydało z siebie ostatni odgłos, a ciszę lasu przerwał szelest uciekającej zwierzyny, Timan poczuł nagłe zaniepokojenie. Po jego lewej stronie, w gęstych zaroślach, coś dużego i niezwykle sprawnego zerwało się do panicznej ucieczkicoś dużego i niezwykle sprawnego zerwało się do panicznej ucieczki.





Zaintrygowany, zostawił na moment swoją zdobycz i ruszył sprawdzić, co czaiło się tak blisko niego. Gdy rozchylił gałęzie krzewów, jego wzrok padł na wilgotną ziemię. Widniał na niej wyraźny, świeży odcisk potężnej łapy – charakterystyczny ślad wilka który zerwał się dosłownie przed chwilą do ucieczki.



W tym momencie Timan zrozumiał swój błąd. W pościgu za pewnym punktem, jakim była łania, przeoczył obecność znacznie rzadszego i cenniejszego trofeum. Wilk prawdopodobnie również podchodził stado, a pośpiech łowcy spłoszył drapieżnika. .

1d100
1d100

[T_Demollari]

Uśmiecham się do siebie, wyjmując strzałę, która ugodziłą łanię w serce. Uprzedziłem wszak innych znacznie groźniejszych łowczych w postaci wilków. Szansa, że polował tylko jeden była niewielka, gdzieś tu urzęduje wataha. Sam na drapieżniki nie poluję, a i jeleń w moich stronach to w zasadzie najszlachetniejsze mięso. Resztę popołudnia spędzam na zaniesieniu zdobyczy do tymczasowego obozu i patroszeniu upolowanej łani, no i zabezpieczeniu mięsa.

Wieczorem jednak ruszam ponownie w miejsce, w którym wczoraj umknął mi byk jelenia. Ten król lasów nie należy do strachliwych i być może uda nam się spotkać ponownie i wyrównać rachunki nim zapadnie całkowita ciemność. Gdzieś tu powinny być też dziki, ich mięso również cenimy w Teutonii.

Polowanie:
1d100
1d100

[T_Demollari]

25 - zdarzenie fabularne

Timan z wprawą godną teutońskiego mistrza, zakończył oprawianie łani. Choć świadomość bliskości watahy wilków działała na zmysły, łowca czuł satysfakcję – ubiegł drapieżniki w ich własnym królestwie. Po zabezpieczeniu zapasów w obozie, zgodnie z planem, wrócił w okolice, gdzie wcześniej umknął mu potężny byk.

Gdy słońce zaczęło chylić się ku zachodowi, rzucając długie, krwawe cienie między pnie sosen, Timan dotarł do miejsca, gdzie las spotykał się z krawędzią masywu. To właśnie tam, na wilgotnym płacie ziemi, dostrzegł coś, co zmusiło go do zatrzymania się. Przed jego oczami ukazała się skomplikowana mozaika śladów. Świeże, głębokie odciski racic dużego zwierzęcia – być może poszukiwanego byka lub dorodnego odyńca – przeplatały się z wyraźnymi tropami wilka, który ewidentnie krążył w tej okolicy.

Tropiciel stanął przed dylematem, który w sportowym polowaniu często decyduje o ostatecznym wyniku zawodów. Las postawił przed nim dwie drogi:

1. Tropienie dalej – Timan rusza natychmiast za świeżymi śladami racic, licząc na szybki sukces przed zmrokiem. Bonus: +20% do znalezienia średniej zwierzyny.
2. Przygotowanie przynęty – Łowca wraca do obozu po mięso, by zwabić drapieżnika w konkretne miejsce. Bonus: +40% do dużej zwierzyny; Minus: utrata 1 tury.

[T_Demollari]

Niezbyt dobrze o mnie świadczy, że nie potrafię rozpoznać zwierzęcia po odcisku, ale tak czasem na szlaku bywa, szczególnie, że faktycznie musiało tu dojść do jakiejś kotłowaniny i ślady są zatarte i nieco nachodzą na siebie.

Nauczony wcześniejszym niepowodzeniem postanawiam się nie spieszyć, dziś już za późno, ale jutro rano przygotuję odpowiednią przynętę. Kiedyś usłyszałem historię, że woń anyżu wyjątkowo silnie przyciąga zwierzynę, choć pewnie nie każdą. Wymieszam garść żółędzi z nasionami i owocami, skropię uprzednio przygotowanym olejkiem anyżowym. Tak przygotowany wabik umieszczę na rozwidleniu, a sam schronię się w pewnej odległości. Byle nie za blisko, bo wtedy mój własny zapach z pewnością spłoszy zwierza. Oby cierpliwość popłaciła.

[2]

[T_Demollari]

Z gotową przynętą ponawiam polowanie. Staram się zachować calkowity bezruch, ale i gotowość by w krytycznym momencie naciągnąć cięciwę.

1d100
1d100

[Albert Fryderyk de Espada]

24 - zwierzyna średnia
21 - zwierzyna średnia


Timan, po stracie tury na przygotowanie krwawej zasadzki, z rosnącym napięciem obserwował wyłożone mięso łani. Zamiast wymarzonego wilka, do przynęty zuchwale podeszła wataha kojotów, których skowyt przeciął wieczorną ciszę, zmuszając łowcę do zmiany planów.

Tropiciel nie mógł pozwolić, by mniejsi padlinożercy zmarnowali jego wysiłek, więc błyskawicznie napiął łuk, celując w najbliższego osobnika. Pierwsza strzała poszybowała bezbłędnie, powalając kojota na miejscu, lecz nadzieja na ustrzelenie drugiego trofeum „raz po raz” pękła wraz z panicznym skokiem reszty stada w ciemność lasu. Choć wataha czmychnęła błyskawicznie, Timan podszedł do zdobyczy, uznając tego kojota za godziwą, choć wymuszoną zapłatę za stracony czas.


1d100
1d100

[T_Demollari]

Dziwne rzeczy w Edelweiss, kojoty połasiły się na żołędzie. Być może anyż działa silniej niż myślałem, a może po prostu przypadek. Kojotem nie jestem zainteresowany, po prostu trzeba się było bronić, a stadko raczej po takiej przygodzie mi drugi raz w paradę nie wejdzie. Ściągam skórę, żeby jej nie zmarnować, a truchło zostawiam lasowi.

Tak czy inaczej polowanie na jelenia się nie udało. Waham się czy nie zmienić terenu łowów, ale gdzieś ten byk tu musi być. Spróbuję raz jeszcze w bardziej górzystej okolicy lasy, tam gdzie powaliłem łanię.

1d100
1d100

[T_Demollari]

94 - brak zwierzyny
83 - duża zwierzyna


Timan, trzymając się uporczywie południowo-wschodnich połaci lasu, w końcu domknął rozdział, który spędzał mu sen z powiek od pierwszego dnia zawodów. Choć jego dotychczasowe zdobycze stanowiły solidny fundament punktowy, to właśnie ten konkretny rewanż miał dla niego największe znaczenie w sportowej hierarchii.

Gdy potężny samiec jelenia pojawił się w prześwicie między jodłami, tym razem szczęście nie stało po stronie natury – precyzyjnie wypuszczona strzała przecięła powietrze i bezbłędnie dosięgła celu, kończąc wielodniową sagę podchodów. Król lasu padł na miękką ściółkę niedaleko obozowiska, a Timan, podchodząc do majestatycznego wieńca, mógł wreszcie poczuć pełną satysfakcję z wyrównania rachunków, które otworzyły to polowanie.



1d100

[T_Demollari]

Los tym razem mi sprzyjął, potężnego jelenia powalić czysto jedną strzałą? To nie zdarza się często. Uśmiecham się smutno, podziwiając majestat zwierzecia. Może przyjdą kiedyś czasy takiego dobrobytu, że taka śmierć nie będzie potrzebna? Otrząsam się jednak z rozmyślań, wiedząc, że taka zdobycz wykarmi wielu.

Rozpoczynam oporządzenia jelenia, wiedząc jednak, że sam nie mam szans grubo ponad stu kilogramów (a jest jeszcze łąnia) zanieść do osady startowej. Praca zajmie wiele godzin, mam nadzieję, że uda mi się dobrze zabezpieczyć obóz. Na szczęście do bazy nie jest daleko, wieczorem rozpoczynam wędrówkę powrotną by zorganizować pomoc i transport owoców dotychczasowej pracy.

Ruch na J4.

[T_Demollari]

Czas jest na wagę złota, więc skoro świt kontynnuję drogę powrotną do startu.

Ruch na I3