Pavel van der Gibson - Tropiciel

[Albert Fryderyk de Espada]

1d100

2- zwierzyna mała
73 - zwierzyna duża


Pavel Gibson, po przespanej nocy w prowizorycznym szałasie, o świcie wrócił nad strumień, by dokończyć porachunki z cietrzewiem.

Wyciągnął wnioski z wczorajszej porażki: tym razem podszedł znacznie bliżej, maskując sylwetkę za pniem starej sosny, i wypuścił strzałę, która czysto przeszyła ptaka, zanim ten zdążył poderwać się do lotu. Sukces ten osłodził jednak nagły i niespodziewany widok w drodze powrotnej – na leśnej polanie, skąpanej w porannej mgle, wyrósł potężny jeleń byk o wieńcu tak szerokim, że Pavel na moment zamarł z wrażenia.

Myśliwy błyskawicznie sięgnął po łuk, lecz gdy tylko zaczął naciągać cięciwę, mokra gałązka pod jego stopą pękła z głośnym trzaskiem, a płochliwy król lasu jednym potężnym skokiem zniknął w gęstwinie, pozostawiając Gibsona jedynie z małym trofeum w dłoni i poczuciem straconej życiowej szansy.



1d100
1d100

[Pavel van der Gibson]

Kolejna zdobycz sprawiła, że coraz śmielej zaczął myśleć o większych okazach. Doświadczenie myśliwego od razu skierowało jego myśli ku wodopojom. To tam zbierały się zwierzęta małe i duże, które potrzebowały ugasić pragnienie. Nie zastanawiając się zbyt długo ruszył obraną ścieżką.

Ruch na D3

[Pavel van der Gibson]

Las stawał się coraz gęstszy, a światło słoneczne coraz rzadziej przedzierało się przez wysokie korony. Panujący półmrok potęgował jedynie napięcie, utrudniając jednocześnie poszukiwanie tropów. Po krótkiej pauzie na posiłek, ruszył w gęstwinę z głową nisko, aby nie przegapić żadnej oznaki obecności zwierzyny. Wreszcie trafił na ledwo widoczne ślady na świeżym śniegu. Niewiele myśląc ruszył we wskazanym kierunku.

Ruch na C2

[Heinz-Werner Grüner]

Sorka, że się wtrącę, ale świetnie wygenerowana grafika. BTW, czy lis może zapolować na lisa?

[Pavel van der Gibson]

Sorka, że się wtrącę, ale świetnie wygenerowana grafika. BTW, czy lis może zapolować na lisa?

Mam nadzieję, że mistrz gry nie każe mi polować na pobratymców xd
Grafika z canvowego AI, po odrzuceniu 20 wcześniejszych

[Pavel van der Gibson]

Ślady okazały się prowadzić dokładnie w tym kierunku, w którym się spodziewał. Więcej trudności niż wypatrywanie śladów, sprawiały gęste zarośla i półmrok panujący w lesie. Nie było łatwo przedzierać się przez krzaki i gałęzie drzew, nie powodując przy okazji hałasu. A tutaj liczył się każdy najmniejszy błąd, który mógł przekreślić szanse na kolejną zdobycz. Trudna wędrówka chyba się opłaciła, ślady wydawały się coraz świeższe.

Poluję

[Pavel van der Gibson]

1d100

[Albert Fryderyk de Espada]

51 - zwierzyna średnia


Pavel Gibson, przedzierając się przez gęste zarośla i walcząc z narastającym półmrokiem, czuł, że każda minuta spędzona na tropieniu przybliża go do sukcesu. Ślady racic, które odnalazł w miękkiej ziemi, stawały się coraz głębsze i wyraźniejsze, a w powietrzu unosił się charakterystyczny, ostry zapach dziczyzny.

W końcu, za ścianą splątanych gałęzi, dostrzegł swój cel – był to młody, krępy dzik, który z furią rył w ziemi, szukając korzonków. Pavel, mimo zmęczenia, błyskawicznie przygotował łuk, starając się opanować oddech po trudnej wędrówce i idealnie wymierzyć w zwierzę. Niestety, gęste krzaki okazały się zdradliwe; gdy tylko wypuścił strzałę, ta zahaczyła o ledwo widoczną, twardą gałąź zmieniając tor lotu i z głośnym świstem przelatując nad grzbietem zwierzęcia. Dzik, zaalarmowany nagłym świstem i trzaskiem, natychmiast przerwał żerowanie i z głośnym fuknięciem zaszarżował w głąb ciemnego lasu, zostawiając myśliwego z pustymi rękami.


1d100

[Pavel van der Gibson]

Niezrażony niepowodzeniem od razu przystąpił do oględzin najbliższej okolicy, licząc na kolejne tropy. Ślady racic, obgryzione gałązki, a nawet odchody były źródłem wiedzy o wizytujących okolicę zwierzętach. Pomimo pierwszych oznak zmęczenia, koncentracja i skupienie były na najwyższym poziomie. Kilkanaście minut zajęło mu odnalezienie czegoś, co mogło pomóc w polowaniu. Ślady były delikatnie przysypane śniegiem, ale jednoznacznie prowadziły w stronę wodopoju.

Poluję

[Albert Fryderyk de Espada]

1d100
1d100

16 - zwierzyna mała
91 - brak zwierzyny


Pavel Gibson, skradając się pod gałęziami sosnowego lasu, dostrzegł w końcu swój cel – niewielkiego zająca, który ufny w swój kamuflaż, przykucnął na ścieżce kawałek przed nim.

Myśliwy z ostrożnością napiął łuk, starając się, by nie wydał najmniejszego szmeru przy naciąganiu cięciwy. Gdy jednak wypuścił strzałę, ta zamiast dosięgnąć celu, z suchym trzaskiem uderzyła w ukryty pod liśćmi korzeń, rykoszetując wysoko w górę. Zaalarmowany zając błyskawicznie wystrzelił z zarośli, gubiąc pogonię serią karkołomnych skoków i zostawiając Gibsona z pustymi rękami oraz drgającą w ziemi strzałą.


1d100