Pavel van der Gibson - Tropiciel

[Pavel van der Gibson]

Łowca podszedł do wbitej w ziemię strzały. Na szczęście nie złamała się, ani nie stępiła. Włożył ją do kołczanu i przystanął, aby nasłuchiwać odgłosów lasu. Dźwięki puszczy świadczyły o tym, że jego polowanie się nie skończyło. Wciąż wiele okazji na niego czekało. Wziął głęboki wdech nosem. Oczami wyobraźni zobaczył swój kolejny cel.

Poluję

1d100

[Albert Fryderyk de Espada]

66 - zwierzyna duża

Pavel Gibson, odzyskawszy swoją strzałę i uspokoiwszy oddech, ruszył w stronę upragnionego wodopoju, przekonany iż tam może spotka go więcej szczęścia. Leśna głusza, dotąd jedynie szumiąca wiatrem, nagle jednak zmieniła swój charakter, gdy myśliwy wkroczył w gęstszy pas paproci.





Właśnie tam, w wąskim przesmyku między dwiema skałami, doszło do spotkania, którego nie przewidział żaden instynkt – zaledwie kilkanaście kroków przed nim stanęła dorodna, szara wilczyca. Przez ułamek sekundy ich spojrzenia się spotkały: złote ślepia drapieżnika kontra zdumiony wzrok łowcy. Kompletne zaskoczenie sparaliżowało odruch sięgnięcia po łuk o ułamek sekundy za długo; zanim Pavel zdołał napiąć cięciwę, wilczyca niskim, niemal niesłyszalnym susem zapadła się w gęstwinę, zostawiając po sobie jedynie zapach mokrej sierści i przyspieszone bicie serca myśliwego.

1d100

[Pavel van der Gibson]

Spotkanie z wilczycą i nieudane polowanie sprawiło, że łowca podjął decyzję o zmianie lokacji. Trzeba było coś zmienić i spróbować jeszcze raz. Ruszył więc lasem, widząc cały czas w oddali po prawej stronie jeziorko, będące głównym wodopojem w tej okolicy. Może w innym miejscu zostało jeszcze kilka zwierząt gaszących pragnienie.

Ruch na B2

[Pavel van der Gibson]

Powoli podchodził w stronę jeziorka, jednak początkowo nie mógł dostrzec żadnego zwierzęcia. Może go wyczuły, a może był tu jeszcze ktoś, kto wypłoszył całą zwierzynę. Szedł więc dalej licząc, że będzie mu dane wypatrzeć świeże ślady łap na śniegu. Czas leciał nieubłaganie, w końcu jednak zobaczył coś co sprawiło, że na jego twarzy pojawił się uśmiech. Wolnym krokiem ruszył za tropem.

Poluję

[Albert Fryderyk de Espada]

1d100
1d100

13 - zwierzyna mała
48 - zwierzyna średnia


Pavel Gibson, podążając za śladami, które wyraźnie odcinały się na płatach śniegu przy brzegu jeziora, dotarł do miejsca, gdzie przecinały się ścieżki dwóch różnych gatunków typowych dla tych terenów. Jego oczom ukazał się ciekawy widok: na niewielkiej polanie, pod osłoną zwisających gałęzi wierzb, myszkował piżmak, a nieco dalej, przy samym lustrze wody, ostrożnie piła wodę sarna.

Stając przed dylematem, Pavel musiał działać błyskawicznie. Choć sarna była trofeum znacznie bardziej prestiżowym, to właśnie mniejszy piżmak znajdował się na czystej linii strzału, podczas gdy większe zwierzę stało pod kątem, który groził niecelnym trafieniem w gęstwinie trzcin. Gibson, wyciągając wnioski z poprzednich niepowodzeń, postawił na pewny wynik. Napiął łuk i wypuścił strzałę, która bezbłędnie dosięgła mniejszą zdobycz. Ruch i świst pocisku natychmiast zaalarmowały sarnę, która jednym skokiem zniknęła w gęstym lesie, nie dając łowcy szansy na drugą próbę.



1d100
1d100

[Pavel van der Gibson]

Uradowany powodzeniem postanowił spróbować raz jeszcze w tej okolicy. Nawet jeśli sarna uciekła, to wciąż przy wodopoju kręciły się inne zwierzęta. Załadował piżmaka do torby i ruszył tropem spłoszonej sarny, uważając na każdy dźwięk wydawany przypadkiem podczas wędrówki.

Poluję

[Albert Fryderyk de Espada]

1d100
1d100


96 - legendarna zwierzyna
3 - zwierzyna mała


Pavel Gibson, z ciężarem w torbie, ruszył tropem sarny, jednak leśna gęstwina miała dla niego przygotowany zupełnie inny scenariusz. Jego uwagę przykuł najpierw gronostaj, którego białe jeszcze futerko błyskało między brązowymi liśćmi niczym lustro. Myśliwy, zaciekawiony zwinnością małego drapieżnika, zaczął go odruchowo śledzić, a zwierzątko, niczym leśny przewodnik, prowadziło go coraz głębiej w gęstwinę, aż do miejsca, gdzie las nagle się rozstępował, odsłaniając ukryte w niecce mokradło.

Tam, w kłębach porannej mgły, stał on – ogromny łoś, potężny samiec o łopatach tak rozłożystych, że zdawały się dźwigać ciężar samego lasu. Przed oczami stanęły mu obrazy zwierzyny z pierwszego polowania, kiedy to podobny gigant padł pod celnym strzałem. Jednak tym razem serce myśliwego zabiło zbyt mocno, a ręce, zmęczone wcześniejszymi trudami, nie odnalazły pewności by powtórzyć ten wyczyn.

Gdy Gibson napiął łuk, drżenie ramion sprawiło, że strzała jedynie otarła się o grubą skórę łosia, niknąc w błocie. Legendarny zwierz uniósł majestatyczny łeb, wydał z siebie niskie, gardłowe parsknięcie i z godnością, bez pośpiechu, lecz nieubłaganie, ruszył w stronę najgłębszych bagien, gdzie żaden człowiek nie mógł go dosięgnąć. Pavel opuścił łuk, czując, że choć technicznie przegrał to starcie, samo spotkanie z takim kolosem było lekcją pokory, której nie zastąpi żadne trofeum.



1d100
1d100

[Pavel van der Gibson]

Taka szansa przeszła mu koło nosa. Kto wie, czy drugi raz będzie mu dane stanąć twarzą w twarz z takim zwierzęciem. Niektórzy czekają na to całe życie. A upolować legendarną zwierzynę potrafią jedynie najlepsi z najlepszych. Takie trofeum to chwała do końca życia. Ale niestety, łoś uciekł, pozostało więc skupić się na mniejszych okazach, których w okolicy nie brakowało.

Poluję

[Albert Fryderyk de Espada]

1d100
1d100

51 - zwierzyna duża
16 - zwierzyna mała

Pavel Gibson, choć wciąż czuł w piersi kołatanie serca po spotkaniu z łosiem, nie pozwolił, by gorycz porażki odebrała mu pewność ręki. Ruszył wzdłuż skalistego brzegu jeziora, tam gdzie las rzednie i przechodzi w strome, kamieniste podejścia. To właśnie tam, wysoko na półce skalnej, dostrzegł swój kolejny cel – majestatyczną kozę śnieżną.

Zwierzę stało nieruchomo, odcinając się jaskrawą bielą od szarych skał. Pavel, wyciągając lekcję z poprzedniej pomyłki, tym razem nie pozwolił sobie na drżenie ramion. Napiął łuk z precyzją, biorąc poprawkę na boczny wiatr wiejący od wody. Strzała przecięła powietrze z cichym świstem i ugodziła kozę czysto, kończąc polowanie w ułamku sekundy.

W tym samym czasie, zaledwie kilka metrów od wierzchołka buta myśliwego, spod kamienia wyskoczył spłoszony świstak. Mały gryzoń, korzystając z faktu, że cała uwaga Gibsona skupiona była na potężnym trofeum powyżej, błyskawicznie zanurkował w głęboką szczelinę skalną.



1d100
1d100

[Heinz-Werner Grüner]

[no i upolował moją kozę ]