Aukcja Wiosennych Klejnotów 1926

[Heinz-Werner Grüner]

Regulamin Aukcji Wiosennych Klejnotów 1926
09 III 1926r.

Art.1
Licytacja prowadzona jest w edelweisskiej walucie i zaczynamy ją od 300Қ.

Art.2
Minimalne postąpienie w licytacji wynosi - 50Қ,
powyżej 1000Қ, minimalne postąpienie wynosi - 100Қ,
powyżej 5000Қ, minimalne postąpienie wynosi - 500Қ.

Art.3
-Aukcjoner ma prawo wydłużyć czas oczekiwanie na postąpienie maksymalnie do 120h,
-Postąpienie w licytacji jest możliwe do chwili stwierdzenia zakończenia licytacji przez Aukcjonera,
-Czas trwania licytacji, w przypadku siły wyższej lub innych wypadków losowych może zostać wydłużony o kolejny dzień tylko za zagodą Aukcjonera.

Art.4
Zakończenie licytacji konia stwierdza Aukcjoner po upływie 90 minut od chwili zaoferowania najwyższej ceny, z zachowaniem wymogu minimalnego postąpienia.

Art.5
Spory w trakcie licytacji rozstrzyga Aukcjoner.

Art.6
Nabywca jest zobowiązany wykupić obiekt w ciągu trzech dni po zakończeniu Aukcji, dokonując wpłaty na rachunek NationalGestüt - Międzynarodowy Bank Pollinu (EW144561).

[Heinz-Werner Grüner]

Wypełniony po brzegi zgromadzoną publicznością, dziedziniec Narodowej Stadniny Koni Edelwajskiej Krwi w Wolkenbad.

Wzdłuż drewnianych barier ustawiono ławy dla gości, za którymi stoją hodowcy, oficerowie kawalerii, kupcy oraz zwykli miłośnicy koni. W powietrzu unosi się zapach świeżej słomy, końskiej sierści i dymu z cygar, którymi częstują się przybyli panowie, w towarzystwie pieknych pań. Przy niewielkim podwyższeniu ustawiono pulpit aukcyjny, obok którego spoczywa niewielki drewniany młotek, narzędzie, które wkrótce przesądzi o losie wystawionych wierzchowców.

Gdy gwar rozmów nieco cichnie, na podwyższenie wchodzi mistrz aukcyjny Heinz-Werner Grüner. Poprawia rękawiczki, spogląda po zgromadzonych i krótkim skinieniem głowy daje znak stajennym.

Z bocznej bramy powoli wyprowadzony zostaje pierwszy z koni. To Széles Duna.

Parametry wyścigowe:
Zwinność: 64
Skoczność: 63
Wytrzymałość: 78
Siła: 66

Gdy na placu prezentacyjnym zapada krótka cisza, boczna brama stadniny uchyla się powoli, a z jej cienia wyprowadzony zostaje pierwszy z wierzchowców przeznaczonych na aukcję.
Na uwiązie stajennego pojawia się Széles Duna, ogier, którego imię w języku węgierskim oznacza Szeroki Dunaj, a także którego brzmienie już od kilku lat znane jest w kręgach miłośników koni dobrej krwi.

Koń zatrzymuje się na środku placu, a jego sylwetka natychmiast przyciąga spojrzenia zgromadzonych. Jest to zwierzę o budowie potężnej, lecz niezwykle harmonijnej, charakterystycznej szerokiej piersi, mocnym karku i długiej, sprężystej linii grzbietu, która zdradza zarówno siłę, jak i wytrzymałość właściwą najlepszym koniom hodowli węgierskiej.

Jego maść jest gniada, głęboka i ciepła w tonie, przy czym kończyny od kolan w dół przechodzą w barwę niemal czarną, jakby zanurzoną w atramencie. Na tylnych nogach widoczne są białe skarpety sięgające stawu pęcinowego, zaś na pysku spoczywa niewielka gwiazdka, która w słońcu zdaje się błyszczeć jak srebrny znak rozpoznawczy.
Czarna, starannie spleciona grzywa spływa wzdłuż potężnego karku, a ogon, gęsty i jedwabisty, porusza się lekko przy każdym kroku.

Széles Duna pochodzi z węgierskiej linii Furioso, wywodzącej się ze słynnej hodowli Mezőhegyes w Królestwie Węgier (MAW), miejsca, które od pokoleń daje światu konie znane z odwagi, siły oraz niezwykłej inteligencji.
Ogier przyszedł na świat w roku 1915, a pierwsze lata swej dojrzałości spędził w stadzie ogierów „Méncsorda – Szany”, pod czujnym okiem H.W.Grünera, gdzie od 16 lutego 1921 roku zwracał uwagę hodowców swą budową i temperamentem.
W roku 1924, dokładnie 28 maja, został przeniesiony do National Gestüt w Wolkenbad, gdzie od tej pory stanowi jedną z najcenniejszych ozdób stadniny.

W świecie jeździeckim Széles Duna nie jest jednak jedynie pięknym okazem hodowlanym. Kilka lat temu szczególnie upodobał go sobie Herr Pavel van der Gibson, który kilkakrotnie dosiadał ogiera podczas zawodów jeździeckich. Pod jego ręką koń zyskał opinię wierzchowca niezwykle wytrzymałego, inteligentnego i posłusznego, reagującego na najmniejszy nawet sygnał jeźdźca.

Podczas przygotowań do aukcji stajenni stadniny Wolkenbad poświęcali mu szczególną uwagę. Każdego poranka jego sierść szczotkowano aż do lustrzanego połysku, grzywę splatano starannie, a na padoku treningowym ogier wykonywał spokojne, dostojne przejazdy, jakby przypominając wszystkim zgromadzonym, że mają przed sobą konia nie tylko pięknego, lecz również doskonale ułożonego.

Gdy teraz Aukcjoner daje mu znak, Széles Duna rusza wzdłuż placu lekkim, sprężystym kłusem. Jego krok jest długi, pewny i rytmiczny, a każdy ruch zdradza siłę, która mogłaby ponieść jeźdźca przez wiele mil bez śladu zmęczenia. Zatrzymuje się ponownie przed podium, unosi głowę i przez chwilę patrzy w stronę zgromadzonych i jak zawsze jest spokojny, opanowany, niemal dumny.
Jest to koń o charakterze prawdziwego weterana: zrównoważony, odważny i wierny ręce jeźdźca.
A jednocześnie, jak twierdzą znawcy, ogier, który w odpowiednich rękach może stać się nie tylko wspaniałym wierzchowcem, lecz także cennym ogierem hodowlanym, przekazującym potomstwu najlepsze cechy linii Furioso vel Czystej Krwi Edelweisskiej.

Tak oto przed zgromadzonymi stoi Széles Duna - koń o sile rzeki, której imię nosi.

Wtem do głosu dochodzi oberhaupt Grüner:

- Szanowne Panie, Szanowni Panowie,
- Dostojni Goście, Miłośnicy i Znawcy końskiej krwi.

Mam zaszczyt powitać wszystkich zgromadzonych na dziedzińcu Narodowej Stadniny Koni Edelwajskiej Krwi w Wolkenbad podczas inauguracyjnej Frühlingsjuwelen-Auktion- Aukcji Wiosennych Klejnotów.
Dzisiejsze spotkanie ma charakter szczególny. Oto bowiem przed Państwem staną wierzchowce wybrane spośród wielu, uznane przez komisję stadninną za konie godne miana prawdziwych klejnotów hodowli. Zwierzęta te reprezentują nie tylko znakomite linie krwi, lecz także charakter, wytrzymałość oraz urodę, które od pokoleń budują sławę mikroświatowych stadnin.

Moim zadaniem, jako prowadzącego tę licytację, będzie oddać je w ręce tych spośród Panów, którzy uznają ich wartość i zechcą zapewnić im dalszą przyszłość pod swoją opieką.

Przypominam zatem pokrótce zasady dzisiejszej aukcji.

Cena wywoławcza każdego z wierzchowców wynosi trzysta klubeków.
Kolejne przebicia następować będą zgodnie ze zwyczajem aukcyjnym, nie mniej niż o pięćdziesiąt klubeków,
powyżej 1000 o 100 klubeków, a powyżej horrendalnej kwoty 5000 edelweisskich klubeków, minimalne postąpienie wyniesie 500.
Koń zostanie przyznany temu z oferentów, który zaproponuje najwyższą sumę, a sprzedaż zostanie potwierdzona uderzeniem młotka.
Po zakończeniu licytacji zwycięski oferent proszony będzie o zgłoszenie się do sekretariatu aukcji celem potwierdzenia nabycia.

Pierwszy z koni został już zaprezentowany, niech zatem dzisiejsza aukcja przebiegnie w duchu szlachetnej rywalizacji, a młotek aukcyjny znajdzie właściciela godnego jego krwi i charakteru.

A zatem…

ogłaszam Frühlingsjuwelen-Auktion w Wolkenbad za rozpoczętą.

Mistrz aukcyjny unosi młotek.

Czekam na głos od Państwa:

[Heinz-Werner Grüner]

Grüner pomału przysypia...

Nie zabijajcie się.

[Pavel van der Gibson]

500!

[Heinz-Werner Grüner]

- Mamy pięćset klubeków edelweisskich! Po raz pierwszy! - wydarł się Heinz-Werner Grüner

[Albert Fryderyk de Espada]

Albert Fryderyk de Espada stał przy drewnianej barierze z dłonią opartą na biodrze, obserwując z nieskrywanym uznaniem gniadego ogiera. Krzyk Gibsona i niemal natychmiastowe „Po raz pierwszy!” ze strony Grünera sprawiły, że de Espada uniósł lekko brwi z krzywym delikatnym uśmiechem. Tempo licytacji nie było z początku specjalnie zacięte, ale on nie zamierzał pozostawać jedynie biernym widzem tego widowiska.

Czekał chwilę, pozwalając, by echo głosu mistrza aukcyjnego wybrzmiało w powietrzu, po czym pewnym ruchem uniósł dłoń, przyciągając wzrok licytatora unosząc dłoń z palcem wskazującym w górze;

- Sześćset! - zawołał Albert, z głosem oficerskiej stanowczości,

[Pavel van der Gibson]

700!

[Heinz-Werner Grüner]

-Sześćset klubeków! Po raz pierwszy! - Grüner kontynuuje...





A nie... zaraz!

-Siedemset klubeków! Po raz pierwszy! Pan Van der Gibson...


(o 9:58 - przyłożę młotek po raz drugi)

Oferenci:
@Pavel van der Gibson
@Albert Fryderyk de Espada

[Albert Fryderyk de Espada]

800!

[Heinz-Werner Grüner]

- Mamy i osiemset! Herr de Espada... - oberhaupt wskazał ręką na Alberta Fryderyka. - Kto da więcej?