Albert Fryderyk de Espada - Strzelec Wyborowy

[Albert Fryderyk de Espada]

4 - zwierzyna mała
64 - zwierzyna duża


Mgła nad wodopojem rozdarła się, ukazując sylwetkę, która nie przyszła pić, lecz polować. Z niskiego przysiadu, niemal zlewając się z szarością oparów, wyłonił się potężny wilk. Bestia poruszała się z mrożącą krew w żyłach pewnością siebie, kierując się prosto w stronę zarośli, w których zaszył się Albert. W tej rzadkiej chwili role się odwróciły.

De Espada nie pozwolił jednak, by lęk choć na ułamek sekundy zakłócił jego precyzję. Z właściwą sobie arogancją przyjął to wyzwanie. Wilk, będący uosobieniem dzikości tych szczytów, skoczył naprzód, ale Albert był szybszy.

Huk starego karabinu był krótki i ostateczny. Kula dosięgnęła bestii w locie, kończąc jego łowy, zanim te na dobre się zaczęły.



1d100

[Heinz-Werner Grüner]

[2], [3] - IYKWIM

[Albert Fryderyk de Espada]

Czas uciekał, a słońce nad bliźniaczymi szczytami zaczynało zakreślać coraz krótsze łuki. Albert de Espada, choć jego torba pękała w szwach od trofeów, nie czuł jeszcze sytości. Wiedział, że w sporcie najbardziej liczy się ostatni akord – ten, który definiuje całą wyprawę. Spoglądając na martwego wilka, zrozumiał, że nie ma już miejsca na błędy ani na zbędny odpoczynek.

Zamiast celebrować zwycięstwo nad bestią, Albert sprawnie oprawił wilczą skórę do plecaka. Ruchy miał szybkie i zdecydowane. Każda minuta spędzona na „spoczywaniu na laurach” była minutą straconą, którą inni łowcy mogli wykorzystać, by go wyprzedzić.

Ruszył wyżej, zostawiając za sobą brzeg wodopoju.

1d100
1d100

[Albert Fryderyk de Espada]

58 - zwierzyna średnia

To było ukoronowanie sportowych zmagań Alberta. Potężny baran muflona o imponująco zakręconych rogach stał niewzruszony na skalnym cyplu, stanowiąc cel idealny, choć wymagający. Dla łowcy ten strzał miał być niczym więc jak formalnością.

Albert, ignorując porywy chłodnego wiatru między szczytami, ustabilizował oddech i płynnie ściągnął spust. Huk odbił się wielokrotnym echem od ścian, a muflon padł dokładnie tam, gdzie stał. Z właściwą sobie arogancją, de Espada wspiął się na półkę, by podnieść trofeum. Ciężkie rogi barana były trofeum, którego nie powstydziłby się żaden myśliwy.




1d100

[Albert Fryderyk de Espada]

Albert de Espada, zachowując chłodną powściągliwość, osiadł w swoim tymczasowym obozowisku ukrytym w cieniu szczytów. Wiedział, że po serii tak celnych strzałów las musi odetchnąć, a zapach prochu musi się rozproszyć. Najbardziej utytułowany łowca Edelweiss zajął się więc spokojną rutyną - metodycznie sprawdzał oporządzenie i ostrzył nóż, nie pozwalając sobie na najmniejszy najmniejszy błąd jaki mógłby go kosztować kolejne trofeum.

Siedział niewzruszony, obserwując, jak słońce powoli przesuwa się po niebie. To wyczekiwanie nie było dla niego stratą czasu, lecz strategicznym elementem sportowego łowu. Pozwalał naturze uśpić czujność, czekając na tę złotą godzinę tuż przed zmrokiem, kiedy zwierzyna, zachęcona ciszą, ponownie wyjdzie na żer.

[Albert Fryderyk de Espada]

Gdy słońce zaczęło w końcu opadać, rzucając długie, krwawe cienie na stoki bliźniaczych szczytów, Albert de Espada uznał, że czas oczekiwania dobiegł końca. Opuścił obozowisko z zapałem drapieżnika, który po długim śnie wraca na swój rewir. Skierował się w stronę gęstego, liściastego lasu okalającego wodopój, gdzie zbierała się masa zwierzyn w poprzednich dniach.

To, co znalazł niedaleko brzegu, sprawiło, że nawet on poczuł dreszcz ekscytacji. W grząskim błocie widniały potężne, głęboko odciśnięte racice – tak duże, że nie mogły należeć do żadnego z dotychczas spotkanych osobników. Wokół widać było wyraźne ślady wielkiej siły: połamane na sporej wysokości gałęzie i zdartą płatami korę, świadczącą o obecności zwierza o kolosalnej posturze i masie.


1d100
1d100

[Albert Fryderyk de Espada]

10 - zwierzyna mała
73 - zwierzyna duża

Albert de Espada wytropił zwierzynę po głębokich, szerokich odciskach racic i zdartej wysoko korze buków. W gęstniejącym lesie, między pniakami, dostrzegł w końcu źródło tych śladów – starego, potężnego jelenia o masywnym karku i wieńcu noszącym znamiona wielu walk. Choć nie był to legendarny zwierz, jego rozmiary budziły uznanie.

Myśliwy przyklęknął, stabilizując karabin o bark. Z precyzją wymierzył poniżej łopatki, czekając na ułamek sekundy gdy zwierzę wyprostuje się. Huk wystrzału przeciął ciszę pod szczytami, a potężny samiec padł na ziemię, uderzając ciężko o ściółkę.

Był to czysty, zawodowy strzał. De Espada podszedł do zdobyczy, z satysfakcją omiatając wzrokiem siwy pysk i potężne racice starego samca. Choć liczył na coś więcej, to trofeum stanowiło godny, monumentalny finał jego tegorocznych łowów.



1d100

[Albert Fryderyk de Espada]

Albert de Espada nie tracił więcej czasu. Z pobliskich żerdzi i mocnych gałęzi skonstruował prowizoryczne sanie, na których z trudem pomieścił imponujący dorobek: skóry wilka i dzika, potężne rogi muflona oraz monumentalny wieniec starego jelenia. Każde trofeum zostało starannie oprawione i przygotowane, tworząc stos godny łowcy Edelweiss.

Ostatnie ognisko zostało wygaszone z należytą starannością. Albert metodycznie zwinął obozowisko, nie pozostawiając po sobie niemal żadnego śladu, poza wydeptaną ziemią. Zarzucił pasy ciągnące na ramiona, czując na plecach ogromny ciężar minionego sezonu. Z każdym krokiem sanie żłobiły w ziemi głębokie bruzdy, gdy ruszyły w stronę cywilizacji wraz z właścicielem.

Gdy opuszczał dolinę, raz jeszcze obejrzał się na bliźniacze szczyty w świetle poranka. Obładowany dowodami swojej dominacji, de Espada rozpoczął długą drogę powrotną, gotowy zaprezentować światu plon swojego polowania.

Była to ostatnia tura tegorocznego Polowania w Kotlinie, jako Mistrz Gry pragnę pogratulować i podziękować za wzięcie udziału i oczywiście zapraszamy na kolejną odsłonę za rok.