Wohnung Nr. 10

[Ignats ik Ruth]

Romanow od kiedy zamieszkał w Edelweiss rozglądał się za swoim mieszkaniem. Nie interesowała go główna metropolia, a raczej chciał swe maleńkie lokum mieć w mieście, które nikomu nie przyjdzie do głowy, że może zostać wybrane przez dawnego arystokratę. Zubożały szlachcic wybrał właśnie Grünerwald, który przypominał mu dzieciństwo, gdy wychowywał się na carskim dworze. Wszędzie żołnierze, jednostki wojskowe i mili uśmiechnięci ludzie. Gdy tylko dostał informację od Oberhaupta @Heinz-Werner Grüner, od razu postanowił się wprowadzić. Mieszkanie było skromne, a także meble nie były pierwszej młodości, chociaż i to nie przeszkadzało Piotrowi. Odziedziczone mieszkanie po poprzedniej rodzinie bardzo mu się podobało.

W jednym z pomieszczeń zauważył fortepian i od razu uznał, że to świetna chwila, aby zagrać coś z piosenek, które miał okazję usłyszeć jeszcze na carskim dworze.

(realowo się uczyłem chociaż już nie pamiętam jak zagrać)

[Peetri Romanaav]

- Nic, a nic. - Chwycił za butelkę i polał swojej rozmówczyni. - To jest właśnie życie monarchy, robisz wszystko dla narodu, choćbyś miał bardzo cierpieć. - Uśmiechnął się szeroko do @Femme Mystere. - No, ale nie psujmy sobie rozmowy naszą przeszłością, chyba że bardzo chce Pani o niej posłuchać. - Piotr spojrzał głęboko w oczy Lieselotte. - Nie zawsze ma się możliwość spędzania czasu z tak piękną kobietą i powinno się go wykorzystać w ten sposób, by takowej nie zanudzić. - Wstał na moment i przyniósł do stołu trochę ciastek.

[Femme Mystere]

- Fascynuje mnie tematyka życia uczuciowego, lub jego braku, wśród osób wysoko postawionych. Osobiście nigdy nie byłam do niczego przymuszona w tej kwestii, więc trudno mi wyobrazić sobie, jak zachowałabym się na Pana miejscu. - przyznała szczerze, popijając ognisty trunek. - Obecnie żyje Pan jednak tutaj z nami. Czy to z tego powodu zrezygnował Herr z życia na wysokim szczeblu?

[Peetri Romanaav]

- Też, uważam że małżeństwo to coś na co decyduje się dwoje dorosłych świadomych osób, a nie zwykły kwitek. - wziął łyka ognistej herbaty. - Teraz sam mogę decydować o swoim losie, No i oczywiście mam was, których staram się bronić tak jak w samolocie. - Zaśmiał się Piotrek. - Nie zapomnę jak nazwałem Panią Matką Boską. Myślałem, że to już koniec, teraz boje się z wami latać, bo teraz to tylko przeboje nas czekają. - Spojrzał rozmówczyni w oczy i zapytał. - Czy boi się Pani czegoś? Na przykład tak jak w tym pamiętnym locie?

[Femme Mystere]

- Nie potrzeba małżeństwa, by być z kimś w związku, Herr @Piotr Romanow . Czy małżeństwo daje jakieś gwarancje? - zapytała, biorąc ciasteczko. - A gdyby tak zdarzyło się, że ożeniłby się Pan z jakąś kobietą, a po latach zakochał w innej? To czy lepiej być wiernym wobec zobowiązań, czy podążać za włąsnym szczęściem? - Lieselotte wyciągnęła z torebki najnowsze wydaje gazety i położyła je na stoliku. - A propos lotu... czytał Pan wywiad z zakonnicą? - po tym rozsiadła się wygodnie w fotelu i westchnęła. - Oj, wielu rzeczy się boję, Herr @Piotr Romanow . Przede wszystkim tego, że na zbyt wiele sobie pozwalam i Herr Oberhaupt kiedyś mnie stąd ... kolokwialnie... wykopie. - powiedziała pół żartem pół serio.

[Peetri Romanaav]

- Oj zgadzam się, uczucie nie musi być niczym potwierdzane, zarówno w moim i Frau przypadku widać, że ten papierek nie jest nic wart. - Zaśmiał się. - Co do wydalenia Frau z Edelweiss nie mogę pozwolić, obieram to jako punkt swojego honoru! - puścił oczko. - Natomiast wywiad muszę nadrobić.

[Peetri Romanaav]

Romanow późnym wieczorem, gdy jego Towarzyszka @Femme Mystere przestała odpowiadać usiadł przy fortepianie i zaczął grać zanurzając się w brzmienie starych klawiszy tego instrumentu. Kochał muzykę, a ta kochała jego, przynajmniej tak mogło się wydawać po tym, jaką piękną tworzyli całość.

[Heinz-Werner Grüner]

Pod kamienicą oznaczoną numerem 10 przechadzało się wielu przechodniów. Kiedy rozległ się dźwięk fortepianu, wydobywający się z mieszkania nieopodal świat jakby zamarł. A to pani w białym swetrze i długiej spódnicy do połowy łydki, we florystyczne wzory, uśmiechnęła się słysząc te melodyjne takty. A to starszy pan z brodą, co dopiero pozbierał rozsypane ziemniaki zastygł jak kamień wysłuchując akompaniamentu.
Dorożkarz nawet lekko przystanął gdy klient poprosił go oto, samemu również wpadając w melancholijny nastrój.
Melodia ta brzmiała tak pięknie w wieczornym anturażu, przy zachodzącym słońcu...

[Benjamin]

Nagle pod mieszkaniem Piotra Romanowa zjawiła się ciemno ubrana i nikomu nieznana kobieta. Do skrzynki wrzuciła białą, zaadresowaną jedynie imieniem i nazwiskiem kopertę, w której znajdował się, dość ważny, dokument. Następnie, jak najszybciej mogła, oddaliła się w kierunku zachodnim...

OTWÓRZ KOPERTĘ

[Peetri Romanaav]

My, Jego Imperatorska Wysokość Imperator-senior Brodrii, Car Bałamucki, Noklezyjski. Rosyji, Wielki Kniaź Rusi Batawskiej, Uhrainy, Baron Empoli, Pan na San Pietroburgo, czyniąc wolę naszego syna wydziedziczamy go z Imperialnego Rodu Romanowów, pozbawiając go wszelkich tytułów oraz korzyści płynących z jego członkostwa. Życzymy z całego serca powodzenia naszemu byłemu synowi w budowie jego Królestwa, a także w dalszym Pollinowym życiu.

[Albert Fryderyk de Espada]