Prahburg
Prahburg nie narodził się z planu, ani rozkazu. Jego początek był konsekwencją zmęczenia, tęsknoty i wyboru. Gdy część żołnierzy czeskich i słowackich powracających z długiej, wyczerpującej kampanii „Langskip” wędrowali po Kotlinie Edelweiss, wielu z nich nie chciało już iść dalej. Za sobą mieli miesiące marszu przez pustkowia i niepewność, przed sobą powrót do świata, który dla niektórych przestał być domem. To właśnie oni jako pierwsi zdecydowali się zostać.
Osiedlili się na lewym brzegu rzeki Eba tam, gdzie dolina zaczynała się wznosić i przechodziła w teren górzysty niedaleko gór Bierspitze. Wybór nie był przypadkowy. Wyżej położone obszary dawały lepszy widok na okolicę, poczucie bezpieczeństwa i naturalną ochronę, a jednocześnie pozostawały wystarczająco blisko rzeki, by korzystać z jej wód. Początkowo były to prowizoryczne zabudowania kilka domostw, ogniska, wydeptane ścieżki. Jednak ci ludzie nie byli przypadkowi wśród nich znajdowali się rzemieślnicy, budowniczowie i rolnicy, którzy szybko przekształcili obozowisko w zalążek trwałej osady.
Wieści o ich decyzji rozeszły się szybko. Do doliny zaczęli napływać kolejni dawni towarzysze broni, ich rodziny oraz inni mieszkańcy Monarchii Austro–Węgierskiej, szukający nowego początku. Przybywali tą samą drogą, którą wcześniej przetarli „Wioślarze”. Z czasem osada rozrastała się, obejmując coraz większe fragmenty zboczy.
Układ miasta wyrastał naturalnie z terenu. Ulice wiły się wzdłuż stoków, dostosowując się do ich nachylenia raz łagodnie wspinały się ku górze, innym razem opadały ku rzece. Zabudowania rozmieszczano tarasowo, dzięki czemu niemal z każdego miejsca rozciągał się widok na dolinę i przeciwległy brzeg. Place powstawały tam, gdzie teren pozwalał na chwilę wytchnienia na niewielkich wypłaszczeniach, które szybko stawały się sercem życia społecznego.
Z biegiem lat Prahburg przekształcił się w miasto liczące piętnaście tysięcy mieszkańców. Jego rozwój był spokojny i konsekwentny kolejne pokolenia rozbudowywały to, co zastali, dbając o zachowanie harmonii.
Architektura miasta była jego największą ozdobą. Wzdłuż wąskich, krętych ulic pojawiały się fasady pełne życia i ruchu bogato zdobione, z miękkimi liniami i finezyjnymi detalami. Obok nich wznosiły się bardziej dostojne i uporządkowane formy, oparte na harmonii i proporcji, nadające przestrzeni spokój i równowagę. Całość dopełniały zabudowania o klasycznej prostocie symetryczne, wyważone, wprowadzające ład w zróżnicowany krajobraz miasta.
Światło odgrywało tu szczególną rolę. Padając na jasne ściany i zdobienia, wydobywało ich głębię i zmieniało wygląd miasta w zależności od pory dnia. Z wyższych partii Prahburga widok rozciągał się daleko aż po drugi brzeg Eby.
Tam, po prawej stronie rzeki, krajobraz był zupełnie inny. Rozciągały się szerokie niziny łagodne, otwarte przestrzenie pełne łąk i pól. Teren był równy, spokojny, niemal niekończący się. Wiosną i latem falował od zieleni i barw kwiatów, a rzeka płynęła tam wolniej, szerzej, odbijając niebo niczym lustro.
Po stronie Prahburga natura miała zupełnie inny charakter. Góry wznosiły się stromo ponad miastem, tworząc potężne tło dla jego zabudowy. Niżej zbocza porastała bujna roślinność, wyżej ustępowała ona miejsca skałom i surowemu krajobrazowi. Wśród nich, niczym znak rozpoznawczy doliny, trwały szarotki odporne i niezmienne.
Góry otaczały Edelweiss niczym naturalne mury, chroniąc jej mieszkańców przed światem zewnętrznym. To właśnie między nimi, na lewym, górzystym brzegu Eby, powstał Prahburg miasto zrodzone z decyzji żołnierzy, którzy zamiast wracać, postanowili zostać i nadać nowy sens swojemu życiu.
