Powstanie Kliniki

[Isabella M. Neumann-Swann]

Dzień pierwszy – Rozpoczęcie prac i oczyszczenie budynków

Jeszcze przed świtem na plac budowy zajechały ciężarówki oraz kilka konnych wozów załadowanych drewnem, cegłami i narzędziami. Powietrze było chłodne, a nad doliną unosiła się mgła.
Kierownik budowy, inżynier Friedrich Adler, zebrał ponad pięćdziesięciu robotników przed starym pensjonatem.
— Panowie, za pięć dni mają tu przyjechać ludzie i personel. Nie ma miejsca na opóźnienia. Musimy się postarać.

Natychmiast rozpoczęto opróżnianie wnętrz. Stare łóżka, szafy, zniszczone dywany i resztki wyposażenia wynoszono przez szeroko otwarte drzwi. W ruch poszły młoty, łomy i piły ręczne.
W większym budynku usunięto wszystkie drewniane ścianki działowe, pozostawiając jedynie konstrukcję nośną. Echo uderzeń rozchodziło się po pustych korytarzach.

W tym samym czasie drugi budynek oczyszczano z maszyn i narzędzi pozostawionych po dawnym warsztacie. Robotnicy zrywali stare podłogi, odkrywając spróchniałe legary wymagające wymiany.
Do południa przed budynkami wyrosły góry gruzu i odpadów. Kobiety zatrudnione przy pracach pomocniczych segregowały materiały, oddzielając cegły nadające się do ponownego wykorzystania.
Wieczorem oba obiekty były już niemal całkowicie ogołocone. Pozostały jedynie nagie ściany i drewniane szkielety stropów.
Lampy naftowe paliły się jeszcze długo po zmroku, gdy cieśle przygotowywali drewno na następny dzień.

[Isabella M. Neumann-Swann]

Dzień drugi – Wzmocnienie konstrukcji i nowe podziały

O świcie rozpoczęto najbardziej wymagający etap.
Do Wolkenbad przybyli murarze oraz specjaliści od konstrukcji stalowych. Z wagonów kolejowych dostarczonych dzień wcześniej przywieziono stalowe belki.
W dawnym pensjonacie planowano utworzyć sale chorych, gabinety lekarskie oraz laboratorium. Konieczne było przebicie nowych przejść między pomieszczeniami.
Przez cały dzień rozbrzmiewał huk kilofów i młotów napędzanych siłą ludzkich mięśni. Kurz osiadał na ubraniach robotników niczym szary śnieg.
W mniejszym budynku powstawała przyszła część administracyjna oraz mieszkania dla personelu medycznego.
Murarskie brygady stawiały nowe ściany z cegły, wykorzystując cegły odzyskane dzień wcześniej. Zaprawę mieszano ręcznie w dużych metalowych kadziach.
Po południu zamontowano pierwsze stalowe nadproża nad nowymi otworami drzwiowymi. Konstrukcja budynków nabrała nowego układu.
Wieczorem Friedrich Adler oraz Bella wraz z Augustem przechadzalisię z planami w dłoniach.
Tam, gdzie jeszcze dzień wcześniej znajdowały się pokoje gościnne, można już było rozpoznać przyszłe oddziały szpitalne.

[Isabella M. Neumann-Swann]

Mglisty poranek spowijał dolinę Wolkenbad cienką warstwą chłodnej wilgoci. Wysoko ponad dachami drewnianych domów unosił się zapach świeżo ciętego drewna i mokrego kamienia. Na placu pomiędzy dwoma przebudowywanymi budynkami panował ruch — robotnicy wynosili stare belki, murarze mieszali wapno, a z wnętrza dawnego pensjonatu dobiegało echo młotków i pił.

Isabella stała na drewnianym podeście przed głównym budynkiem, ubrana w ciemny płaszcz przewiązany paskiem i skórzane rękawiczki chroniące przed zimnem. Obok niej August trzymał zwinięte plany architektoniczne, co chwilę zerkając to na szkice, to na przebudowywane sale.

— To miejsce wygląda zupełnie inaczej niż tydzień temu — powiedziała Isabella cicho, obserwując jak przez szeroko otwarte okna robotnicy wnoszą metalowe elementy do środka.
August skinął głową.
— Dawny pensjonat miał dobre fundamenty. Największym problemem była wilgoć i brak kanalizacji. Ale jeśli chcemy, żeby Wolkenbad naprawdę się rozwijało, sam szpital nie wystarczy.

Przeszli wolno wzdłuż budynku numer jeden. W środku pachniało farbą olejną, drewnem i gorącą parą z nowo montowanych rur grzewczych. Na piętrze przygotowywano dużą salę dla pacjentów płucnych, by chorzy mieli dostęp do światła i górskiego powietrza.
— Potrzebujemy lekarzy — zauważyła Isabella. — Dobrych lekarzy nie zatrzyma się samym widokiem gór.
— Dlatego przebudowujemy drugi budynek — odparł August. — Pokoje dla personelu, kuchnia, magazyny… Ale później trzeba będzie pomyśleć o szkole dla dzieci personelu i o nowej drodze do doliny.
Za nimi przejechał wóz wypełniony cegłami. Robotnicy właśnie kończyli zadaszone przejście prowadzące do budynku numer dwa.
Tam atmosfera była bardziej surowa. Dawny budynek zamieniał się w oddział zakaźny i zaplecze techniczne. W korytarzach montowano ceramiczne umywalki, a cieśle wzmacniali stropy pod ciężkie zbiorniki na wodę.

Isabella zatrzymała się przy oknie na piętrze. Z tej wysokości widać było niemal całe Wolkenbad — jezioro, port z stocznią oraz miasteczko i zapierający dechę piersiach widok gór.
— Jeśli szpital zacznie działać, przyjadą ludzie z innych regionów — powiedziała zamyślona. — Chorzy, lekarze, rodziny… Potrzebne będą nowe miejsca noclegowe.
— I elektryczność — dodał August. — Stałe zasilanie. Nie możemy polegać wyłącznie na generatorach i lampach naftowych. Marzy mi się mała elektrownia wodna przy rzece.
Isabella uśmiechnęła się lekko.
— Ty zawsze myślisz kilka lat naprzód.
— Ktoś musi — odpowiedział spokojnie. — Wolkenbad może stać się prawdziwym uzdrowiskiem. Szpital to dopiero początek.
W oddali rozległ się dźwięk młota uderzającego o stalową belkę. Nad miasteczkiem zaczęły powoli rozstępować się chmury, a pierwsze promienie słońca padły na świeżo odnowione fasady obu budynków. Isabella przez chwilę milczała, patrząc na place budowy pełne ludzi i ruchu.
Po raz pierwszy od dawna Wolkenbad nie wyglądało jak odcięta od świata górska osada, lecz jak miejsce, które miało przed sobą przyszłość.

[Isabella M. Neumann-Swann]

Dzień trzeci – Instalacje i przygotowanie kliniki

Trzeciego dnia plac budowy przypominał mrowisko.
Hydraulicy prowadzili nowe rury wodociągowe i kanalizacyjne. Było to szczególnie ważne dla przyszłych sal zabiegowych.

Na dachach uwijali się dekarze, wymieniając uszkodzone elementy pokrycia. W górach pogoda potrafiła zmienić się gwałtownie, dlatego budynki musiały być zabezpieczone przed deszczem i śniegiem.
Elektrycy przeciągali przewody w stalowych rurkach ochronnych. Nowoczesne, jak na owe czasy, oświetlenie elektryczne miało znaleźć się w każdym pomieszczeniu.
W jednym z pomieszczeń większego budynku rozpoczęto montaż laboratorium diagnostycznego. Przyjechały pierwsze szafy medyczne oraz metalowe stoły.
W drugim budynku instalowano centralę telefoniczną umożliwiającą łączność z pobliskim miastem.
Przez cały dzień słychać było stukot młotków i odgłos ciętych rur.
Wieczorem budynki zaczynały przypominać prawdziwą placówkę medyczną.

[Isabella M. Neumann-Swann]

Dzień czwarty – Wykończenie wnętrz

Czwartego dnia na budowie dominowali stolarze, malarze i posadzkarze.
Świeżo otynkowane ściany pokrywano jasną farbą olejną. Bella i August wymagali, by wnętrza były jasne i łatwe do utrzymania w czystości.
Robotnicy układali nowe posadzki z lastryka na korytarzach oraz drewniane parkiety w pokojach personelu.
W salach chorych montowano duże okna, które miały zapewnić odpowiednie nasłonecznienie. W swojej praktyce lekarskiej August uważał światło i świeże powietrze za istotny element leczenia.
Do budynków zaczęły napływać pierwsze elementy wyposażenia: metalowe łóżka szpitalne, szafki przyłóżkowe, aparaty rentgenowskie, lampy zabiegowe, biurka dla lekarzy.
Wieczorem malarze nanosili ostatnie warstwy farby, podczas gdy sprzątacze usuwali pył i pozostałości materiałów budowlanych.
Po raz pierwszy można było przejść przez gotowe korytarze bez konieczności omijania stert gruzu.

[Isabella M. Neumann-Swann]

Dzień piąty – Ostateczne przygotowania i otwarcie

Piąty dzień rozpoczął się od szczegółowej kontroli wszystkich pomieszczeń.
August i Isabella, którzy mieli objąć klinikę, przybyli do Kliniki jeszcze przed południem. Przechodzili od sali do sali, sprawdzając wyposażenie.
Elektrycy uruchamiali kolejne obwody. Jedno po drugim zapalały się światła w budynkach.
Hydraulicy testowali instalację wodną. Z nowych kranów popłynęła czysta, zimna woda.
Pracownicy ustawiali ostatnie łóżka i aparaturę. W laboratorium rozmieszczano mikroskopy i szkło laboratoryjne.
Na zewnątrz ogrodnicy porządkowali teren wokół kliniki. Posadzono młode świerki i krzewy ozdobne. Przed wejściem ustawiono tablicę z napisem: „Himmelruh Klinik”
Po południu odbyło się oficjalne otwarcie. Mieszkańcy miasteczka zgromadzili się przed budynkami, obserwując przemianę, która jeszcze tydzień wcześniej wydawała się niemożliwa.
Dawny pensjonat stał się głównym budynkiem leczniczym z oddziałami i gabinetami specjalistycznymi. Dawny warsztat przeobraził się w zaplecze administracyjne oraz mieszkania dla personelu.
Gdy wieczorem zapalono wszystkie światła, klinika lśniła pośród górskiej mgły niczym symbol nowoczesności. W realiach lat trzydziestych była jedną z najlepiej wyposażonych placówek medycznych w okolicy, a mieszkańcy Wolkenbad przez wiele lat wspominali pięć niezwykle intensywnych dni, podczas których stare budynki otrzymały zupełnie nowe życie.

[Isabella M. Neumann-Swann]

Wieczór przed oficjalnym otwarciem Himmelruh Klinik w Wolkenbad był wyjątkowo spokojny. W oknach nowo wyremontowanego budynku paliły się już lampy elektryczne, których ciepłe światło odbijało się od świeżo pomalowanych ścian. Na zewnątrz unosił się zapach żywicy i wilgotnego górskiego powietrza.

Bella stała na głównym schodach wejściowych, spoglądając na tablicę z napisem „Himmelruh Klinik”. W dłoniach trzymała kilka zapisanych kartek. August znalazł ją właśnie tam.

— Nadal nad tym pracujesz? — zapytał z uśmiechem.Bella westchnęła.
— Jutro przyjdzie pół miasteczka. Urzędnicy, inwestorzy. Wszyscy będą oczekiwać wielkiej przemowy. A ja nie wiem, czy potrafię mówić tak jak oni. - August usiadł na kamiennym murku obok wejścia.
— To dobrze.
— Dobrze? — zdziwiła się.
— Ludzie mają już dość przemówień urzędników. Słyszą je na każdym kroku. Jutro nie będą słuchać dyrektora ani polityka. Będą słuchać kobiety, która sprawiła, że te budynki znów żyją. - Bella spojrzała na niego niepewnie.
— I co powinnam powiedzieć?

August przez chwilę milczał.

— Powiedz prawdę.
— To znaczy?
— Opowiedz im, dlaczego powstała ta klinika. Nie mów najpierw o cegłach, instalacjach czy aparatach rentgenowskich. Powiedz o ludziach. - Bella usiadła obok niego.

— O ludziach...
— Tak. O tych, którzy musieli jeździć wiele godzin do najbliższego szpitala. O rodzinach, które martwiły się o swoich bliskich. O dzieciach, które potrzebowały lekarza. To właśnie dla nich tu jesteśmy.

Bella zamyśliła się.

— Chciałabym, żeby mieszkańcy poczuli, że to także ich klinika.
— Właśnie to powiedz. Że nie jest twoja. Nie jest inwestorów. Nie jest lekarzy. Jest Wolkenbad.

Przez chwilę słyszeli jedynie szum wiatru w świerkach. August spojrzał na budynek.

— Wspomnij również o robotnikach.
— Oczywiście.
— Nie tylko dlatego, że ciężko pracowali. Ludzie powinni wiedzieć, że ten gmach powstał dzięki ich sąsiadom. Dzięki miejscowym cieślom, murarzom i rzemieślnikom.

Bella uśmiechnęła się.

— Friedrich byłby zadowolony, gdyby to usłyszał.
— Friedrich będzie udawał, że go to nie obchodzi — zaśmiał się August. — Ale później będzie opowiadał o tym wszystkim przez następne dziesięć lat.

Oboje roześmiali się cicho.Po chwili Bella spojrzała na kartki.

— A jeśli się zdenerwuję?
— To się zdenerwujesz.
— To żadna rada. - zaśmiała się i spojrzała na męża.
— Wręcz przeciwnie. Jeśli głos ci zadrży, ludzie zobaczą, że naprawdę ci zależy. Nie próbuj być doskonała.

Bella pokręciła głową.

— Czasami mam wrażenie, że wszystko widzisz prościej ode mnie.
— Bo ja nie stoję jutro przed tłumem. - Bella odwróciła wzrok ku oświetlonym oknom kliniki.
— Wiesz, kiedy pierwszy raz weszłam do tego starego pensjonatu, wszyscy mówili, że to szaleństwo.
— Pamiętam.
— A teraz...
— A teraz — dokończył August — jutro otworzą się te drzwi i do środka wejdą pierwsi pacjenci.

Przez chwilę oboje patrzyli na budynek.
— Myślisz, że będzie dobrze? — zapytała cicho Bella.

August wstał i spojrzał na nią z przekonaniem.
— Bella, jutro nie otwierasz budynku.
— Nie?
— Otwierasz miejsce, które będzie ratować ludzi. Jeśli powiesz to, co czujesz, wszyscy to zrozumieją.

Bella schowała kartki do teczki.
— Dziękuję, Auguście.
— Za co?
— Za przypomnienie mi, dlaczego to wszystko robimy.

August skinął głową.
— To właśnie powinnaś powiedzieć jutro jako pierwsze.
I stojąc przed nową kliniką, pośród ciszy górskiego wieczoru, Bella po raz pierwszy od wielu dni poczuła spokój.

[Isabella M. Neumann-Swann]

Bella denerwowała się mocno stojąc przed ludźmi zebranymi przy Klinice. August chciał dodać jej otuchy i stanął przy jej boku.
- Nie denerwuj się, dasz sobie radę. Jestem obok Ciebie, mów z serca, a będzie dobrze. - powiedział do niej spokojnie.

Bella uśmiechnęła się, wzięła ostatni głęboki wdech i odezwała się do wszystkich zebranych:

Szanowni Państwo,
Drodzy Mieszkańcy Wolkenbad,
Szanowni Pracownicy naszej Kliniki

Dzisiejszy dzień jest dla naszego miasteczka dniem szczególnym. Stoimy przed budynkami, które jeszcze kilka dni temu były jedynie wspomnieniem dawnej świetności, a dziś stają się miejscem nadziei, troski i służby drugiemu człowiekowi.

Kiedy po raz pierwszy przekroczyłam próg tych starych murów, zobaczyłam nie zniszczenie, lecz możliwości. Widziałam sale pełne światła, gabinety lekarzy, którzy będą nieść pomoc potrzebującym, oraz korytarze, którymi będą wracać do zdrowia ludzie z całego naszego pięknego regionu.

Dzięki pracy tak wielu rąk ta wizja stała się rzeczywistością.Pragnę podziękować wszystkim robotnikom, cieślom, murarzom, hydraulikom, elektrykom, stolarzom i rzemieślnikom, którzy przez ostatnie dni pracowali razem z nami od świtu do późnej nocy. Wasz wysiłek, wiedza i poświęcenie sprawiły, że niemożliwe stało się możliwe.

Dziękuję również inżynierom i architektom, którzy czuwali nad każdym szczegółem tej przebudowy, znosili moje humorki i wszelakie sugestie, a także WAM - moim kochanym mieszkańcom Wolkenbad za cierpliwość, wsparcie i wiarę w ten projekt.

Jednak najważniejszym celem tej kliniki nie są jej mury, nowoczesne wyposażenie czy starannie przygotowane sale. Najważniejszy w niej zawsze będzie człowiek.

Niech to miejsce będzie schronieniem dla chorych, źródłem nadziei dla zmartwionych rodzin i symbolem postępu dla całej naszej społeczności. Niech każdy pacjent przekraczający ten próg wie, że spotka tutaj nie tylko wiedzę medyczną, lecz również życzliwość, szacunek i godność z naszej strony.

Żyjemy w czasach wielkich przemian. Nauka rozwija się szybciej niż kiedykolwiek wcześniej, a medycyna otwiera przed nami nowe możliwości. Naszym obowiązkiem jest wykorzystać te osiągnięcia dla dobra ludzi.

Wierzę, że Himmelruh Klinik stanie się miejscem, z którego będziemy dumni przez wiele kolejnych lat. Miejscem, gdzie ratowane będzie zdrowie, przywracana nadzieja i budowana przyszłość.

Ogłaszam zatem Himmelruh Klinik w Wolkenbad za oficjalnie otwartą.
Niech służy wszystkim potrzebującym.

Dziękuję Państwu za uwagę i zapraszam na skromny poczęstunek w głównej sali przygotowany przeze mnie oraz Babinkę Edynburgę.