Ognisko pełne miłości...

[Heinz-Werner Grüner]

Zaczniemy wierszem, tym samym co w roku ubiegłym. Wydaje mi się, że jest na tyle "bogaty", że nada się i w tym roku...


W Kotlinie, gdzie śniegu o tej porze szukać nie trzeba,
A wiatr się po górach z miłością potulić trzeba,
Tam serca zakwitły w czerwcu jak szarotki,
Gdy Edeliebe nadeszło, święto szybkie jak wrotki.

Na Polanie Wolności, przy ogniu rozlanym,
Nie jeden uśmiech ukazany na nim.
Panienki w koronkach, panowie w krawatach,
Miłości szukali — nie liczyli się w stratach.

Herr Windsor przy ogniu rządził rok temu jak trzeba,
Choć czasem wpatrzony był bardziej w Sophie, zamiast w polano.
Dziś już nie ma żony, nie ma nad ogiem panowania,
Zawalił wszystko, pewności, miłości i jeb....a (wiersz ocenzurowany)


W Peterkowej Skrzyni — ochy i achy, ale i liściki,
Wierszyki, prezenty i dziwne historyjki...
„Od tajemniczego z sercem na dłoni,
Co wczoraj cię widział w kapeluszu, ale bez koni.”

Ach, Edeliebe! Gdzie żart i uczucie,
W parze jak w starej nucie.
I choć to już rok tysiąc dziewięćset dwudziesty piąty,
To serce wciąż skacze — tak samo, jak nasz edelweisski święty!


Na koniec okraszę to tylko ejajowskim obrazkiem. Czas zacząć zabawę!

[Peter Grüner]

Brawo! Wiwat! Niech żyją!
Moje gratulacje!

[Femme Mystere]

Ucieczka od podnieconych tłumów, ciekawskich spojrzeń i gradu gratulacji było dokładnie tym, o czym marzyła w tym momencie Lieselotte. Spacer w ustronnym miejscu pozwolił jej odetchnąć, wsłuchała się więc we wszystko, co jeszcze chciał powiedzieć jej Heinz. Pomimo roli, jaką pełnił i doświadczeń, jakich mu przybyło, wciąż był tym samym Grünerem, którego poznała wiele lat temu. Wyraził potok swoich myśli, zwątpień, nadziei i oczekiwań. Gdyż w jego świecie, poukładanym Edelweiss, na wszystko musi być plan. Taki właśnie był, dążył do celu nieustannie, systematycznie, a potem stawiał wszystko na jedną kartę.

Jakże inny był on niej. Było w tym coś, co Liese niezmiennie ciekawiło w jego osobie. Lubiła, jak tak roił te swoje wizje i plany. Tak sobie to zaplanował i ziściło się. Do tego trzeba mieć moc sprawczą.

I ona też chciała powiedzieć mu wiele więcej wtedy, gdy stali na scenie, jednak nie wszystko pasowało do chwili i otoczenia. A teraz znów brakowało jej rozpędu, by wszystko zręcznie wyrazić.

Zatrzymali się przy jeziorze, które mieściło się nieopodal polany. Chwyciła go więc za rękę i spoglądała w swój nowy pierścionek:

- Nie dziękuj mi Heinz. Nie obiecuj. Może dziwnie to zabrzmi, ale… wbrew pozorom… ja naprawdę niczego od Ciebie nie oczekuję. – Uniosła wzrok na jego oczy. – Może poza tym, że będziesz szczęśliwy. Zaskoczona byłam, że jednak zdecydowałeś się na ten krok. Pomimo zawiłych kolei losu. –położyła mu rękę na torsie, w pierścionek zabłysł. Odgarnęła włosy i wtedy dopiero spojrzała mu w oczy. - … mam nadzieję, że nie robisz tego tylko po to, by mnie zatrzymać i usatysfakcjonować. – znowu rumieniec wystąpił na jej policzki, a usta zwinęły się w trąbkę. – I rzeczywiście widzisz dla mnie miejsce w swoim planie. Bez poczucia konieczności.

[Albert Fryderyk de Espada]

- No i masz Ci los - machnął ręką mrucząc pod nosem,a później poszedł się napić.

- Się porobiło... prawda? - odparł z lekko szyderczym uśmiechem pod nosem Albert opierający się o futrynę namiotu w kierunku człapiącego w jego stronę Joachima.
Gdy ten jedynie zatrzymawszy się na chwilę podniósł głowę by spojrzeć na swojego rozmówcę tylko po to by zaraz potem ponownie ją opuścić i kontynuując marsz przed siebie Espada sięgnął za siebie dobywając ze swojej personalnej skrzyneczki kolejną jeszcze nawet chłodną bursztynowo-brązową butelkę podając ją towarzyszowi w niedoli samemu ponownie zajmując swoje miejsce z butelką Oktoberfestbier w ręce przyglądając się całemu widowisku.