Grünes Herrenhaus - Zielony Dworek

[Kryspin von Lichtenstein]

Kryspin von Lichtenstein przez chwilę nie odpowiadał. Spojrzał na Lieselotte z tym charakterystycznym półuśmiechem, który pojawiał się u niego zwykle wtedy, gdy pod oficjalnym pytaniem wyczuwał coś znacznie bardziej osobistego. W jej słowach „mój Bracie” było zresztą coś, co skutecznie odbierało całej rozmowie resztki dyplomatycznego charakteru.

Z Lieselotte zawsze działało to podobnie. Nie potrzebowali wielu słów, żeby wiedzieć, co drugie ma na myśli. Byli do siebie podobni w znacznie większej liczbie drobiazgów, niż którekolwiek z nich zwykle chciało przyznać.

@Krzysztof Windsor pytał mnie przed chwilą właściwie o to samo, więc odpowiem wam obojgu. Podoba mi się tutaj. I to chyba bardziej, niż zamierzałem przyznać po zaledwie kilku godzinach.

Rozejrzał się po salonie, potem przez duże okna w stronę ciemniejącego ogrodu i gór majaczących gdzieś dalej.

Jest tu coś podejrzanie znajomego. Góry, pola, porządek, ludzie, którzy najwyraźniej mają niezdrową potrzebę robienia wszystkiego własnymi rękami, choć mogliby po prostu komuś zapłacić. Człowiek może wyjechać z Teutonii, ale pewnych rzeczy z człowieka już się nie wyprowadzi.

Spojrzał ponownie na siostrę, tym razem już bez żartu.

A tak zupełnie poważnie, dobrze mi tu. Może również dlatego, że przy tobie nie czuję się jak na żadnej zagranicznej wizycie. Są miejsca, do których człowiek przyjeżdża pierwszy raz, a mimo wszystko nie czuje się całkiem obco. Zielony Dworek chyba właśnie do takich należy.

Na pytanie o kolejny dzień Kryspin zerknął w dół. Rogomir siedział przy jego nodze, ale uszy miał skierowane w stronę drzwi prowadzących do ogrodu. Decyzja najwyraźniej została już podjęta bez konsultacji z Kanclerzem.

Zostaję. Sarmacja powinna przeżyć jeden dzień beze mnie. Jeżeli nie przeżyje, to przynajmniej po powrocie dowiem się, jak wiele były warte wszystkie moje dotychczasowe wysiłki.

A skoro dajesz mi wybór, to góry. Bez zastanowienia. Rogomir zresztą właśnie zagłosował za mnie. Potem możemy zajrzeć do Wolkenbadu, nawet do tego waszego Sanatorium Quelle, ale uprzedzam, do sanatorium dam się zaprowadzić wyłącznie w charakterze turysty. Jeszcze nie jestem w takim wieku, żeby mnie tam odstawiać na stałe.

Właśnie wtedy do rozmowy włączył się @Joachim Cargalho .

Kryspin rozpoznał go oczywiście od razu. Znał go aż nazbyt dobrze, żeby potrzebować jakiegokolwiek przedstawienia. Kiedy padło owo niewinne „Kanclerzem, prawda?”, uniósł jedynie brew. Przy kolejnej uwadze, o przejęzyczeniach i zamierzchłych czasach, na jego twarzy pojawił się powoli uśmiech.

Odczekał sekundę. Może dwie. Dokładnie tyle, żeby Joachim przez moment nie był całkiem pewien, czy trafił na żart, czy właśnie odkopał coś, co lepiej było pozostawić zakopane.

Joachimie... Ty naprawdę sądzisz, że ja nie pamiętam?

Kryspin pokręcił głową i roześmiał się cicho.

Pamiętam doskonale. Ja po prostu mam tę wadę, że pamiętam również rzeczy, które dawno przestały mnie obchodzić. Nie myl pamięci z urazą. Pamięć mam znakomitą, ale szkoda życia, żeby nosić ze sobą każdą drobną historię sprzed lat.

Zresztą, gdybym przejmował się każdym przejęzyczeniem, które usłyszałem przez te wszystkie lata, musiałbym dziś zatrudniać osobnego sekretarza tylko do prowadzenia ich ewidencji. Także możesz spać spokojnie. Teczka istnieje, ale od dawna stoi w archiwum.

Dopiero wtedy spojrzał na Rogomira, a następnie z całkowitą powagą na Joachima.

A jeśli chodzi o tę „długą trąbę”, to Rogomir ma pysk, Joachimie. Teutończycy słyną z innych długich rzeczy.

Zawiesił głos na tyle długo, by pozwolić zabrzmieć najgorszym możliwym interpretacjom, po czym uśmiechnął się szerzej.

Na przykład z pamięci.

Rogomir jakby na potwierdzenie podniósł się, podszedł do Joachima i przez chwilę z wyjątkową dokładnością obwąchiwał jego nogawkę. Potem usiadł przed nim i spojrzał mu prosto w twarz.

Widzisz? On chyba też cię pamięta. Choć nie wiem, które z nas powinno cię w tej sytuacji martwić bardziej.

Kryspin poklepał Joachima po ramieniu, rozwiewając resztki pozornej groźby. Dawne czasy były dawnymi czasami. Można je było pamiętać, można było się z nich śmiać, ale nie było najmniejszego powodu, żeby pozwalać im psuć tak dobry wieczór.

Kątem oka zauważył przy tym @Sophie i @Krzysztof Windsor rozmawiających nieopodal. Jeszcze ciekawsze było jednak spojrzenie Lieselotte @Femme Mystere, które na moment powędrowało dokładnie w tę samą stronę.

Kryspin znał ten błysk w jej oczach aż za dobrze.

Lieselotte, nawet nie zaczynaj.

Spojrzał znacząco najpierw na nią, potem na Sophie i Krzysztofa.

Znam cię. Jeszcze nie podano deseru, a ty już w myślach urządzasz ludziom kolejne śluby.

Nie zdążył jednak dalej drażnić siostry, bo do ich niewielkiego grona podszedł Albert Fryderyk de Espada. Kryspin wysłuchał jego przedstawienia bez przerywania, po czym przyjął wyciągniętą dłoń i odpowiedział równie mocnym uściskiem.

Nazwisko znał. Człowieka dopiero miał okazję poznać.

Panie de Espada, cała przyjemność po mojej stronie. O panu słyszałem, więc dobrze wreszcie sprawdzić osobiście, ile z tego było prawdą.

Na moment spojrzał w stronę Lieselotte, jakby coś sobie przypomniał.

Chociaż jedna rzecz już mnie niepokoi. Przed chwilą usłyszałem „Frau Grüner”. Z tego, co wiem, moja siostra jest jeszcze narzeczoną, nie żoną. Widzę więc, że edelweisski Sztab Generalny prowadzi działania z większym wyprzedzeniem niż urząd stanu cywilnego.

Uśmiechnął się, dając od razu do zrozumienia, że traktuje całą rzecz wyłącznie jako żart.

@Heinz-Werner Grüner zapewne nie będzie protestował, ale ja jednak najpierw chciałbym zobaczyć wesele.

Propozycja wyjścia do ogrodu wyraźnie przypadła Kryspinowi do gustu. Jeszcze zanim odpowiedział, Rogomir wstał i skierował łeb ku drzwiom, jakby słowo „ogród” należało do doskonale znanego mu słownika.

Spacer brzmi doskonale. Zwłaszcza że mój doradca właśnie oficjalnie poparł pański wniosek. A rozmowa na osobności z Szefem Sztabu zawsze brzmi wystarczająco podejrzanie, żeby mnie zainteresować.

W tej samej chwili muzyka w salonie przyspieszyła, a wzrok Kryspina zatrzymał się na Heinzu. Oberhaupt właśnie przestał sprawiać wrażenie człowieka, który choćby udaje, że kontroluje sytuację, i z coraz większym zaangażowaniem oddawał się tańcom.

Kryspin patrzył przez moment w milczeniu.

Potem pochylił się lekko w stronę Lieselotte.

Teraz rozumiem, co miałaś na myśli, mówiąc, że postradał zmysły. Oświadczyny były najwyraźniej tylko pierwszym objawem.

Roześmiał się, ale zaraz potem jego spojrzenie złagodniało. W całym tym zamieszaniu było coś zwyczajnie dobrego. Pełny ludzi dom, muzyka, rodzina, dawni znajomi, nowe twarze i gospodyni, która jeszcze kilka godzin temu przejmowała się każdym szczegółem, a teraz wreszcie mogła zobaczyć, że wszystko się udało.

Kryspin spojrzał na Lieselotte i na moment ściszył głos.

Dobrze cię tutaj widzieć, Siostro. Naprawdę dobrze.

Rogomir w tej samej chwili podszedł do drzwi prowadzących na zewnątrz i obejrzał się na całą trójkę z miną kogoś, kto uważał, że ludzie stanowczo zbyt długo dyskutują nad sprawami oczywistymi.

Kryspin westchnął teatralnie.

No dobrze. Zanim Rogomir sam przejmie dowodzenie, a Heinz zatańczy przez któreś z tych okien, pokażcie mi wreszcie te ogrody.

[Damiano Robingren]

Ryk podwójnie doładowanego V8 na chwilę przebił się przez dobiegający z rezydencji jazz. Po chwili na podjeździe zatrzymał się niski Vector W8. Nożycowe drzwi uniosły się do góry i ze środka wysiadł Damiano Robingren. Spojrzał na zaparkowane samochody i ruszył schodami w stronę wejścia.



- Dobry wieczór wszystkim! - Mam nadzieję, że mój przyjazd nie zepsuł wam atmosfery.

Następnie podszedł do gospodarzy. Ucałował dłoń Lieselotte, po czym zwrócił się do @Heinz-Werner Grüner. Z wewnętrznej kieszeni wyjął kluczyk z pilotem i położył go na jego dłoni.

- Heinz, Lieselotte wspomniała o waszych zaręczynach. Pomyślałem, że przy takiej okazji zwykły prezent to trochę za mało... - Masz kluczyk do Vectora W8, który stoi na podjeździe. Kevlarowa karoseria, podwójne turbo i kokpit inspirowany myśliwcami. Prezent ode mnie. Niech wam służy podczas wspólnych podróży po Kotlinie, tylko uważajcie przy wyprzedzaniu.

Damiano mrugnął do Heinza i odwrócił się w stronę @Albert Fryderyk de Espada. Dobrze wiedział, że inżynier długo nie wytrzyma bez zajrzenia pod maskę nowego nabytku.

[Mandaryna]

Kiedy pozostali goście przenieśli się do środka Zielonego Dworku i zaczęli bawić się w najlepsze, ja wciąż pozostawałem na swoim spacerze. Spokojnie przemierzałem alejki wokół stawu, co jakiś czas zatrzymując się na chwilę, by spojrzeć na taflę wody i otaczający mnie ogród.

Po pewnym czasie do moich uszu zaczęły jednak docierać coraz wyraźniejsze odgłosy dochodzące z wnętrza dworku. Początkowo była to jedynie cicha muzyka i przytłumione rozmowy, lecz z każdą chwilą stawały się coraz głośniejsze. Najwyraźniej w środku zabawa trwała w najlepsze.

Zatrzymałem się i odwróciłem głowę w stronę dworku.

— No páni... a já tam nejsem — mruknąłem pod nosem z lekkim uśmiechem.

Przez chwilę stałem jeszcze przy brzegu stawu, po czym postanowiłem zawrócić. Ruszyłem spokojnym krokiem w stronę Zielonego Dworku, jednak im bliżej byłem budynku, tym bardziej narastała we mnie ochota, by szybciej znaleźć się z powrotem wśród pozostałych.

W końcu przyspieszyłem.

Najpierw przeszedłem w szybszy marsz, a po chwili przeszedłem w delikatny trucht. Nie chciałem biec zbyt szybko, aby się nie zmęczyć, ale jednocześnie zależało mi na tym, by jak najszybciej wrócić do środka.

Poprawiłem po drodze ubranie i zerknąłem w stronę okien dworku, zza których przebijało światło. Muzyka i gwar rozmów stawały się coraz wyraźniejsze.

Uśmiechnąłem się pod nosem.

Najwyraźniej podczas mojej nieobecności wydarzyło się coś ciekawego.

Przyspieszyłem jeszcze odrobinę, kierując się już prosto w stronę wejścia do Zielonego Dworku. W oddali wciąż słyszałem śmiech i muzykę, które tylko utwierdzały mnie w przekonaniu, że chyba nie powinienem był aż tak długo spacerować.

— Chyba jednak najwyższy czas wrócić do towarzystwa... Tak ano! — powiedziałem cicho do siebie, zwalniając dopiero wtedy, gdy znalazłem się już niedaleko wejścia.

[Aurelian Boltzmann]

Przechodząc aleją, zauważyłem, że Zielony Dworek wygląda dziś inaczej niż wcześniej. Nie chodziło o sam budynek. Domy również mają swoje okresy ciszy i ożywienia, choć zwykle nie przypisujemy im żadnych uczuć.

Tym razem wydawało mi się jednak, że w tym miejscu pojawiło się coś żywszego. Być może obecność drugiego człowieka rzeczywiście potrafi zmienić przestrzeń bardziej niż jakikolwiek remont.

Zastanawiające. Nie zatrzymałem się. Nie miałem powodu. Ale zapamiętałem ten szczegół. Nocna zmiana w pracy.