Piotr Romanow - Łowca

[Albert Fryderyk de Espada]

39 - zwierzyna średnia

Kilka dni bezkresnego chodzenia po nieodkrytych lasach i szczytach kotliny bez żadnego tropu mogłoby wybić z równowagi nawet najbardziej upartego łowcę. To zapewne wina Oberhaupta śledzącego każdy krok @Piotr Romanow i płoszącego cała zwierzynę w okolicy.
Ostatnie prawie półtora dnia zabójczego tempa marszu okazały się być jednak dość dobrym pomysłem gdyż Herr Romanow zostawił wszystkich swoich towarzyszy daleko za sobą i w końcu miał okazję wypróbować swój sprzęt i umiejętności.
Ułożywszy się więc w dogodnej pozycji i miejscu na skraju lasu począł wypatrywać swojej pierwszej ofiary. Mimo tego że ręce już mu zaczynały drętwieć a plecy strzelać w krzyżu trwał w praktycznym bezruchu.
Jak się miało okazać była to kosztowna lecz warta wysiłku decyzja gdyż po dłuższej chwili gdzieś z oddali myśliwy zaczął słyszeć jakby szczekanie które z każdą chwilą zmieniało miejsce z którego dochodzi wtedy też coś przemknęło miedzy drzewami kawałek przed nim i wystawiło łeb zza jednego.

Niewielkie co prawda z lisa zwierzę lecz swoją wartość zawdzięczają one nie rozmiarowi. Herr Romanow naniósł ostatnie poprawki widząc swój cel w oku lunety po czym oddał celny strzał zdobywając swoje pierwsze trofeum.

1d100

[Peetri Romanaav]

Błoto chlupotało pod butami Romanowa, gdy badał świeże ślady wilka na skraju polany. Roztopy zamieniły las w plątaninę kałuż i śliskich korzeni. Trop był wyraźny – zwierzyna musiała przechodzić tędy niedawno. Warto było poczekać...

1d100

[Albert Fryderyk de Espada]

97 - brak zwierzyny

Godziny mijały a tropione przez @Piotr Romanow zwierzę nie pokazywało się. Wiosenne roztopy dawały się myśliwemu we znaki i po kilku godzinach biwakowania w wilgotnym i zimnym lesie zrezygnowany, zziębnięty i bardzo niepocieszony takim obrotem spraw myśliwy powrócił do obozu odpocząć trochę i ogrzać się przy ognisku.

[Peetri Romanaav]

Wściekły Romanow widząc, że nic z jego polowania postanowił wyruszyć na kolejne miejsce. Ruch na pole K2.

[Peetri Romanaav]

Rozpoczęły się łowy, znowu na polanie Romanow postanowił spróbować szczęścia, które omija go od początku Polowania. Zaczaił się w gęstej trawie i liczył, że coś upoluje.

1d100

[Albert Fryderyk de Espada]

100 - legendarna zwierzyna

Lasy Edelweiss mają bez wątpienia swój pewien wyjątkowy klimat, ten pozytywny jak i negatywny.
Po ostatnich dniach spędzonych w mokrym, zimnym i wilgotnym lesie możliwość stanięcia po środku łąki skąpanej w promieniach ciepłego słońca musiała być miłą odmianą.
Cieszywszy się nią należycie myśliwy po chwili odpoczynku ruszył w kierunku znajdującej się od niego na północy rzeki. W końcu będzie mógł rozłożyć gdzieś namiot, rozpalić ognisko i wysuszyć przemoknięte skarpety, kto wie może nawet uda mu się upolować jakąś zwierzynę która zawinie do wodopoju spragniona po ciężkim dniu.
Rozłożywszy się w nowym miejscy @Piotr Romanow przebrał się w zapasowe ciuchy kiedy stare schły na sznurku zaraz obok namiotu siedział na krzesełku popijając kawę i podziwiając zachód słońca.
Wtem z oddali dobiegł do niego ryk, ale jakiś inny, do tej pory nie słyszany, niby znajomy ale jednak obcy. Szybko rzucił on kubek na ziemię i chwyciwszy za karabin począł skradać się przez gęstą trawę w kierunku celu.
Kiedy ten zbliżył się do wodopoju już z oddali dojrzał poszukiwaną przez siebie zwierzynę...

Zaraz przed nim na drugim brzegu rzeki dostrzegł on coś co wprawiło go w osłupienie, zwierzę tak rzadkie że uważane czasami jedynie na mit. We mgle na skałach stał masywy biały jeleń. Myśliwy ze zdumienia przecierał jedynie oczy. W końcu zebrał się jednak w sobie i wziąwszy głęboki oddech pociągną za spust.
Huk rozniósł się po okolicy, Myśliwy mrużąc oczy wpatrywał się w miejsce gdzie jeszcze sekundę temu stał jeleń lecz po nim nie było już teraz śladu. Strzał musiał chybić ale zwierzę tak szybko jak się pojawiło tak szybko i tajemniczo zniknęło. Czy może być że stara Edelweisska legenda płata mu teraz figle i mąci w głowie. Czy jest on pewien tego co w ogóle zobaczył.

1d100

[Peetri Romanaav]

Romanow, zniecierpliwiony i wściekły po kolejnym niepowodzeniu, zacisnął pięści, a potem raptownie uderzył dłonią w pień drzewa. Głęboki oddech nie pomógł mu się uspokoić – w jego oczach płonęła determinacja granicząca z obsesją. Ten Biały Łoś, widziany kilka dni wcześniej, stał się dla niego niemal legendą, a teraz wymykał mu się jak cień.

Nie zamierzał się poddać. Otarł pot z czoła, przyklęknął i zaczął badać ślady. Były świeże. Serce zabiło mu szybciej. Skupił się, wtopił w otoczenie, jakby sam stał się częścią lasu. Powoli, metodycznie ruszył przed siebie, poruszając się niemal bezszelestnie. Wiedział, że łowy jeszcze się nie skończyły. To dopiero początek.

(Pozostaje na polu)

1d100

[Albert Fryderyk de Espada]

78 - zwierzyna średnia


Romanow podążał za śladami z rosnącą frustracją. Każdy krok wydawał się prowadzić donikąd, jakby las z niego drwił, skrywając zwierzynę w gęstwinie. Był coraz bliżej… a jednak znów za daleko.

Nagle dostrzegł go. Daniel. Smukła sylwetka majaczyła między drzewami, ledwie widoczna w świetle przebijającym się przez korony. Powoli uniósł broń. Tym razem nie mógł chybić.

Palec zacisnął się na spuście. W tej samej chwili zwierzę drgnęło, jakby przeczuwając niebezpieczeństwo, i rzuciło się do ucieczki. Strzał padł… lecz trafił w pustkę.

Romanow zaklął szpetnie, opuszczając broń. Gniew ścisnął mu żołądek. Kolejna porażka. Kolejna zdobycz, która wymknęła się w ostatnim momencie.


1d100