Heinz-Werner Grüner - Łowca

[Heinz-Werner Grüner]

Heinz spojrzał na martwego kozła. To było piękne zwierzę, prawdziwy symbol tych dzikich terenów. Z jednej strony żal mu było swojej ofiary, z drugiej cieszyła taka zdobycz w ramach Wielkiego Polowania.
Błądził myślami czy już czasem nie wystarczy tego zabijania...

Pomału się ściemniało. Nie mógł zostać tu długo. Skały nie były miejscem odpoczynku – były bezlitosne.
Zabrał to, co potrzebne, i ruszył dalej. Kierunek: K4 – serce gór

Szlak prowadził go w głąb gór – w stronę jeszcze bardziej surowych i odludnych terenów. Śnieg zalegał w zagłębieniach skał, wiatr gwizdał między graniami, a wokół panowała głęboka, pierwotna cisza.

Było już niemalże ciemno, kiedy znalazł w końcu niewielką jaskinie, gdzie postanowił skryć się przed nocą. Przysłonił wejście czym się tylko dało, kosodrzewiną wyrwaną za "rogiem", dwoma konarami zalegającymi nieopodal. Całość przykrył brezentem. Zziębniety, ale senny szybko ułożył się na prowizorycznym posłaniu. Padł jak długi, nie rozpalił nawet ogniska. Zasnął.

Noc jednak nie będzie trwała wiecznie. Świt zbudził go padającym deszczem... Czyżby temperatuy puszczały "na całego"?

[Heinz-Werner Grüner]

Deszcz nadal zmyywał kurz ze skalnych ścian, niosąc ze sobą drobinki śniegu. Przemoczony Grüner ukrył się za występem skalnym, wstrzymując oddech. Wiedział, że tu, w górskiej krainie, liczy się cierpliwość.

Cień przemknął po grani, był blisko, dało się to wyczuć niemalże dosłownie..
Powoli uniósł karabin, osadził kolbę w ramieniu i przyłożył oko do lunety. Celownik wodził za sylwetką zwierzęcia – musiał czekać na idealny moment.

Palec spoczął na spuście. Wodził chwilę wzrokiem po terenach jakie widział w zbliżeniu lunety. Piękne wierzchołki skryte za padaącym deszczem nabrały jeszcze większej tajemniczości. Szaro, ponuro, ale nadal pieknie. Heinz lubił gdy wszystko wokół nabierało innego wymiaru. Spoglądał chwilę w zamyslenie, jakby zapomniał po co to robi. W końcu znów coś mignęło w oddali. Wyszukał na prędce w wizjerze, upewnił się czy da radę trafić. Wstrzymał oddech i wypalił...
Wystrzał poniósł się echem po skalnych ścianach. Czy trafił?


1d100

[Albert Fryderyk de Espada]

43 - zwierzyna średnia

Zadanie wykonane. Grüner uśmiechnął się lekko, zadowolony z polowania, po czym podniósł wzrok ku szczytom. Deszcz nadal padał, a góry wciąż miały przed nim okazji do pokazania.





Chwilę później dostrzegł sylwetkę kozicy. Zwierzę chwiało się przez moment, próbując znaleźć równowagę, lecz po kilku krokach osunęło się na kamieniste zbocze. Trafił.

Z wolna opuścił broń i wypuścił powietrze z płuc. Wiedział, że w tych warunkach każdy strzał jest wyzwaniem – deszcz, wiatr i zdradliwe skały mogły go z łatwością zawieść. Ale dziś wszystko poszło zgodnie z planem.


1d100

[Heinz-Werner Grüner]

No to mam kolejnego koziołeczka

[Heinz-Werner Grüner]

Idę do lasu na K3... Nie ma dziś siły opisu robić..

[Heinz-Werner Grüner]

Poluje...


1d100

[Albert Fryderyk de Espada]

8 - zwierzyna mała


Heinz-Werner Grüner przykucnął wśród skał, wstrzymując oddech. Przed nim, na otwartej przestrzeni, zając poruszał się ostrożnie, stawiając lekkie kroki na kamienistym podłożu. To miała być ostatnia zdobycz tego sezonu – niewielka, ale symboliczna.

Powoli uniósł broń, przyłożył oko do lunety i skupił się na celu. Jednak zanim zdążył nacisnąć spust, zwierzę jakby wyczuło zagrożenie. W jednej chwili zerwało się do ucieczki, przeskakując między kamieniami z zawrotną prędkością. Heinz przeklął pod nosem, próbując jeszcze poprawić cel, ale było już za późno.

Patrzył, jak zając znika wśród skał, pozostawiając po sobie jedynie drobne ślady na ziemi. Westchnął ciężko. Ostatnia szansa wymknęła mu się dosłownie spod nosa.

Sezon dobiegł końca. Czas było wracać.


1d100

Była to ostatnia tura, jako Mistrz Gry pragnę pogratulować i podziękować za wzięcie udziału w Wielkim Polowaniu w Kotlinie.

[Heinz-Werner Grüner]

@Albert Fryderyk de Espada ja również serdecznie dziękuje. To było na końcu prawdziwe wyzwanie, ale i tak radość wielka! Wielkie ukłony dla prowadzacego!

[Albert Fryderyk de Espada]

@Albert Fryderyk de Espada ja również serdecznie dziękuje. To było na końcu prawdziwe wyzwanie, ale i tak radość wielka! Wielkie ukłony dla prowadzacego!

Jakbym miał w regulaminie punkty stylu to jefe by je otrzymał za sposób katalogowania upolowanych zwierząt.