Grünes Herrenhaus - Zielony Dworek

[Femme Mystere]

Liese nie umykały sobtelne sygnały ze strony Oberhaupta. Wprawdzie położył rękę na jej talii i starał się być spokojny, a jednak powściągliwość, szybkie popijanie wina i potok słów mówiły same za siebie. Uśmiechała się do niego, słuchając, jak dopytuje, komentuje do siebie i ostatecznie stwierdza, że rzeczywiście wszystkich lubi. Potem zaczął snuć plany. Potwierdzało to słuszność jej wcześniejszych spostrzeżeń.

- Czy Zielony Dworek nam nie wystarczy? – zapytała, gdyż związała się już z tym miejscem. Ułożyła tu wszystko dokładnie tak, jak sobie to kiedyś wymarzyła. Przeprowadzka wymagałaby stworzenia nowej przystani. Dzielonej wspólnie. – Tu jest spokojnie, cicho… - po tych słowach filuternie rozpięła guziczek jego koszuli. - … i gorąco, prawda? – wyjaśniła, po czym rozpięła jeszcze dwa kolejne, przesuwając przy tym dłonią mimochodem po odsłoniętej skórze na jego torsie. – Taaak, tak przypuszczam, że możliwości Oberhaupta są większe niż przeciętnego Edla. – potwierdziła, uśmiechając się całkiem szeroko w rozbawieniu. A rękę tym razem położyła nieco niżej na jego brzuchu. – Oh tak, widok na morze to zdecydowanie to, czego bym chciała. – przyznała szczerze podekscytowana tym pomysłem i gdy się zbliżył, jej samej również zrobiło się nagle bardzo gorąco, pomimo letniej, zwiewnej sukienki.

[Heinz-Werner Grüner]

Heinz uśmiechnął się, słysząc jej odpowiedź. Trudno było już udawać, że rozmowa o domu, morzu i wyspie była jedynym powodem, dla którego tak bardzo zbliżył się do Lieselotte.
Jej palce przesuwające się po jego torsie zdecydowanie nie pomagały mu w zachowaniu urzędowej powagi.
– Gorąco… zdecydowanie.
Jego dłoń przesunęła się nieco wyżej na jej talii, a drugą ręką odstawił kieliszek na stolik. Nachylił się jeszcze bliżej, zatrzymując swoje usta na jej.

– I chyba zaczynam rozumieć, dlaczego tak bardzo podoba mi się Zielony Dworek.
Przez krótką chwilę pozwolił, by cisza zrobiła swoje. Nastała chwila bliskości, na którą oboje czekali. To co zaszło w tym momencie niech pozostanie tajemnicą dwoja zakochanych...

UWAGA +18

Pokaż/Ukryj

Niewiele później, zupełnie przed tym, zanim wprowadzono etap "pierwszej bazy", z głębi ogrodu dobiegł odległy głos któregoś z członków służby:
– Frau Augentrost! Herr Oberhaupt! Lunch będzie gotowy za kilka minut!

Heinz zamknął oczy i westchnął z udawanym cierpieniem.
– Naturalnie…
Uśmiechnął się i musnął ponownie ustami jej usta, po czym szepnął:
– Chyba będziemy musieli zostawić sobie coś na później.

Jeszcze przez moment nie odsuwał się od niej.
– Dużo później.

Po czym poprawił rozpiętą koszulę i... to co poprawić było trzeba, spojrzał w stronę altany i dodał z całkowicie poważną miną (choć w duchu rozbawiony i rozemocjonowany zaistniałą sytuacją):
– Nie możemy przecież pozwolić, żeby służba pomyślała, że Oberhaupt nie potrafi punktualnie stawić się na lunch.

[Peter Grüner]

Wchodząc do głównego gmachu Zielonego Dworku, można było odnieść wrażenie, że cała rezydencja żyje własnym rytmem. Służba uwijała się przy przygotowaniach do lunchu, a w powietrzu unosił się zapach nadchodzącego posiłku.

Młody mężczyzna przekroczył próg jadalni w idealnym momencie - dokładnie wtedy, gdy z ogrodowej strony, lekko spłoszeni wezwaniem służby, zbliżali się Oberhaupt oraz Frau Augentrost. Zatrzymując się na środku sali, poprawił mankiet koszuli i oparł dłoń na biodrze, przyglądając się obojgu z szerokim uśmiechem.

- Widzę, że w Zielonym Dworku czas płynie leniwie, ale na wieść o lunchu wszyscy stają się punktualni jak w zegarku - zauważył wesołym, donośnym głosem. - Dzień dobry. Mam nadzieję, że gościnność Edelweiss przewiduje dodatkowy talerz na stole?